Acts 27
27
1ကျွန်ုပ်တို့သည် အီတလီပြည်သို့ရွက်လွှင့်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြသောအခါ ပေါလုနှင့် အခြားအကျဉ်းသားအချို့တို့အား ဧကရာဇ်မင်း၏တပ်ဖွဲ့မှ ယုလိအမည်ရှိသောတပ်မှူးထံသို့လွှဲပြောင်းလိုက်ကြ၏။ 2ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း အာရှပြည်ကမ်းရိုးတန်းရှိ ဆိပ်ကမ်းများသို့ရွက်လွှင့်သွားမည့် အဒြာမုတ္တိမြို့မှ သင်္ဘောပေါ်သို့တက်၍လိုက်ခဲ့ကြလေ၏။ မာကေဒေါနိပြည် သက်သာလောနိတ်မြို့သား အာရိတ္တာခုသည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူပါလာခဲ့၏။ 3နောက်တစ်နေ့တွင် အကျွန်ုပ်တို့သည် ဆီဒုန်မြို့သို့ ဆိုက်ရောက်ကြ၏။ ယုလိသည် ပေါလုအား ကြင်နာစွာဆက်ဆံလျက် သူလိုအပ်သည်များကိုပေးမည့် သူ၏မိတ်ဆွေများနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ပေးလေ၏။ 4အကျွန်ုပ်တို့သည် ဆီဒုန်မြို့မှထွက်ခွာလာကြသောအခါ လေဆန်ကိုရွက်လွှင့်ရသောကြောင့် ဆိုက်ပရပ်ကျွန်း၏တောင်ဘက်ပိုင်းမှ ရွက်လွှင့်ခဲ့ကြရ၏။ 5ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆီလီဆီးယားပြည်နှင့် ပံဖုလိပြည်၏ ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ရွက်လွှင့်ခဲ့ပြီးနောက် လုကိပြည်ရှိ မုရမြို့သို့ ရောက်ကြ၏။ 6မုရမြို့တွင် အီတလီသို့ ရွက်လွှင့်မည့် အလက်ဇန္ဒြိယ သင်္ဘောတစ်စင်းကို တပ်မှူးသည်တွေ့ရှိသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား ထိုသင်္ဘောပေါ်သို့ တက်စေ၏။ 7ကျွန်ုပ်တို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ တရွေ့ရွေ့ရွက်လွှင့်ပြီးနောက် ကနိဒ်မြို့အနီးသို့ ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် ရောက်လာခဲ့ကြ၏။ လေကြောင်းမသင့်၍ ရှေ့သို့မသွားနိုင်သဖြင့်ကျွန်ုပ်တို့သည် သာလမုန်အငူအနီးမှဖြတ်၍ ကရေတေကျွန်းရှိ လေကွယ်ရာဘက်မှ ရွက်လွှင့်ကြ၏။ 8အကျွန်ုပ်တို့သည် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ခက်ခဲစွာရွက်လွှင့်ခဲ့ပြီးနောက် လာသဲမြို့အနီးရှိ ဆိပ်ကမ်းသာဟုခေါ်သောအရပ်သို့ ရောက်ကြ၏။ 9အချိန်များစွာကြာလာ၍ ကြီးစွာသောအပြစ်ဖြေရာနေ့ကိုပင် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီး ပင်လယ်ခရီးထွက်ရန် မသင့်သည့် ဥတုအချိန်ဖြစ်သည်ကိုထောက်၍ ပေါလုက သူတို့အား 10"မိတ်ဆွေတို့၊ နားထောင်ကြလော့။ ငါတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ပင်လယ်အားဖြတ်ကူးကြလျှင် ကုန်စည်များနှင့် သင်္ဘောများသာမက ငါတို့၏အသက်များပါ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမားကြုံရလိမ့်မည်ဟု ငါထင်ပါ၏" ဟုပြောဆိုလေ၏။ 11သို့သော် တပ်မှူးသည် ပေါလုပြောဆိုသည့်စကားထက် ရေယာဉ်မှူးနှင့်သင်္ဘောပိုင်ရှင်တို့၏ အကြံဉာဏ်ကိုသာ လက်ခံခဲ့၏။ 12သို့သော် တပ်မှူးသည် ပေါလုပြောဆိုသည့်စကားထက် ရေယာဉ်မှူးနှင့်သင်္ဘောပိုင်ရှင်တို့၏ အကြံဉာဏ်ကိုသာ လက်ခံခဲ့၏။ 13တောင်လေသည် စတင်၍ဖြည်းညင်းစွာတိုက်ခတ်လာသောအခါ သူတို့သည်လည်း ရွက်လွှင့်ရန် အခွင့်အရေးရပြီဟုထင်မှတ်ကြကာ ကျောက်ဆူးကိုနုတ်ပြီး ကရေတေကျွန်း၏ကမ်းခြေတစ်လျှောက်သို့ ရွက်လွှင့်ကြ၏။ 14မကြာမီအချိန်အတွင်း၌ပင် အရှေ့မြောက်လေဟုခေါ်သောကုန်းတွင်းပိုင်းမှ လေပြင်းမုန်တိုင်း တိုက်ခတ်လာ၏။ 15သင်္ဘောသည် မုန်တိုင်းမိ၍ လေကိုမဆန်နိုင်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း လက်လျှော့လိုက်ကြပြီး လေတိုက်ရာအတိုင်း လွင့်ပါသွားကြရ၏။ 16ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလောဒေဟုခေါ်သောကျွန်းငယ်၏ လေကွယ်ရာအရပ်သို့ ရောက်သောအခါ အသက်ကယ်လှေအား ခက်ခဲစွာထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လေ၏။ 17သူတို့သည် ထိုလှေကို သင်္ဘောပေါ်သို့တင်ပြီးလျှင် ခိုင်ခံ့စေရန် ကြိုးဖြင့်ပတ်စည်းကြ၏။ ဆိတစ်သဲသောင်ပေါ်၌ သောင်တင်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ရွက်ကိုလျှောချလျက် လေနှင်ရာသို့ မျောပါသွားကြ၏။ 18အကျွန်ုပ်တို့သည် လေမုန်တိုင်းဒဏ်အား ပြင်းထန်စွာခံရသဖြင့် နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် ကုန်ပစ္စည်းများကို သင်္ဘောပေါ်မှ ပစ်ချကြ၏။ 19သုံးရက်မြောက်သည့် နေ့တွင် သူတို့သည် သင်္ဘောပေါ်ရှိ ကုန်တင်ကုန်ချပစ္စည်းကိရိယာများကိုပင် ယူ၍ပစ်ချကြပြန်၏။ 20အကျွန်ုပ်တို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ နေနှင့်ကြယ်များကို မတွေ့ကြရဘဲ မုန်တိုင်းသည်လည်း ပြင်းထန်စွာဆက်လက်၍ တိုက်ခတ်လျက်ရှိ၏။ နောက်ဆုံးတွင် အကျွန်ုပ်တို့သည် ဤအခြေအနေမှအသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်မည်ဟူသောမျှော်လင့်ချက်သည်လည်း စတင်၍ပျောက်ဆုံးလာ၏။ 21လူတိုင်းသည်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ အစာမစားဘဲနေကြပြီးနောက် ပေါလုသည် သူတို့အရှေ့တွင် ရပ်လျက် "သင်တို့သည် ငါ၏စကားကို နားထောင်ပြီး ကရေတေကျွန်းမှ ရွက်မလွှင့်ခဲ့လျှင် ဤသို့သော ပျက်စီးမှုများအား ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်၏။ 22သို့သော် ယခုအားတင်းထားကြလော့။ သင်္ဘောကလွဲပြီး သင်တို့ထဲမှ မည်သူမျှ အသက်ဆုံးရှုံးရည်မဟုတ်ပါပေ။ 23အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငါ့အား ပိုင်ဆိုင်တော်မူပြီး ငါဝတ်ပြုရှိခိုးသည့် ဘုရားရှင်၏ နတ်ဒေဝါသည် ငါ့ထံသို့လာပြီး 24"ပေါလု၊ မစိုးရိမ်နှင့်။ သင်သည် ဧကရာဇ်၏ရှေ့တွင် အယူခံဝင်ရမည်ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည်လည်း သင့်အပေါ်တွင် ထားရှိသည့် သူ့၏မဟာကရုဏာမေတ္တာတော်နှင့် သင်နဲ့အတူ ရွက်လွှင့်နေကြသူအားလုံး၏ အသက်များကိုလည်း ချမ်းသာပေးတော်မူမည်" ဟုမိန့်ဆိုခဲ့ပါ၏။ 25ထို့ကြောင့် အားမလျှော့ကြနှင့်။ ငါ့အား မိန့်တော်မူထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်လာမည်ဆိုသည်ကို ဘုရားရှင်အားအမှီပြု၍ ငါသည် ယုံကြည်၏" ဟုပြောဆိုလေ၏။ 26"အကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်းတစ်ခုတွင် သောင်တင်ရလိမ့်မည်" ဟု ဆိုလေ၏။ 27တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက်ညသို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် အာဒြိပင်လယ်ထဲတွင်ဆက်လက်၍ မျောပါနေကြလေ၏။ ညသန်းခေါင်အချိန်ခန့်တွင် သင်္ဘောသားတို့သည် ကမ်းတစ်ခုခုနှင့် နီးလာသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသဖြင့် 28သူတို့သည် ရေအနက်ကို တိုင်းကြရာ ပေတစ်ရာ့နှစ်ဆယ် အနက်ရှိကြောင်း တွေ့ရလေ၏။ ထို့နောက် အနည်းငယ်ဆက်သွား၍ ထပ်မံတိုင်းတာကြသောအခါ ရေအနက်ပေကိုးဆယ်ရှိသည်ကို တွေ့ကြရ၏။ 29သူတို့သည်လည်း ကျောက်ဆောင်တစ်ခုခုနှင့် သင်္ဘောဝင်တိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သင်္ဘော၏ပဲ့ပိုင်းမှ ကျောက်ဆူးလေးခုကိုချပြီး မိုးလင်းပါစေဟု ဆုတောင်းကြ၏။ 30ထို့နောက် သင်္ဘောသားတို့သည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ကျောက်ဆူးချဟန်ပြုလျက် အသက်ကယ်လှေကို ရေထဲသို့ချပြီး သင်္ဘောအား စွန့်ခွာပြေးကြရန် ကြံစည်ကြလေ၏။ 31ထိုအခါ ပေါလုက တပ်မှူးနှင့် စစ်သည်တို့အား "သင်္ဘောသားများသာ သင်္ဘောပေါ်တွင်ရှိမနေလျှင် သင်တို့အားလုံး အသက်ချမ်းသာရကြမည် မဟုတ်ပေ" ဟုပြောဆိုလေ၏။ 32ထို့နောက် စစ်သည်တို့သည် အသက်ကယ်လှေ၏ကြိုးများကို ခုတ်ဖြတ်၍ ထိုကြိုးတို့ကို အောက်သို့ချလိုက်ကြ၏။ 33မိုးလင်းခါနီးအချိန်ွင် ပေါလုသည် ထိုသူအပေါင်းတို့အား အစာစားကြရန် တောင်းပန်လျက် "သင်တို့သည် မည်သည့်အစားအစာမျှမစားဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်မှာ တစ်ဆယ့်လေးရက်ရှိပြီဖြစ်၏။ 34ထို့ကြောင့် အစာစားကြပါဟု တောင်းပန်ပါ၏။ အစာစားမှသာ သင်တို့သည် အသက်ရှင်နိုင်ကြမည်ဖြစ်၏။ အစာစားပါက သင်တို့၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဆံချည်တစ်ပင်မျှပင် ပျက်စီးမည်မဟုတ်ပေ" ဟုပြောဆိုလေ၏။ 35ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ပေါလုသည် မုန့်တစ်ချို့ကိုယူ၍ အားလုံး၏ရှေ့တွင် ဘုရားရှင်၏ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် မုန့်ကိုဖဲ့၍ စားလေ၏။ 36သူတို့အားလုံးသည်လည်း အားတက်လာပြီး အစားအစာစားကြလေ၏။ 37င်္ဘောပေါ်တွင် လူပေါင်းနှစ်ရာခုနစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်ရှိ၏။ 38လူတိုင်းသည် အစာကိုဝလင်စွာစားကြပြီးနောက် သင်္ဘောပေါ့သွားစေရန် ဂျုံဆန်များအားလုံးကို ပင်လယ်ထဲသို့ပစ်ချကြ၏။ 39မိုးလင်းသောအခါ သင်္ဘောသားတို့သည် ကမ်းရိုးတန်းကိုမမှတ်မိကြသော်လည်း ကမ်းခြေရှိသော ပင်လယ်ကွေ့တစ်ခုကိုမြင်ရ၍ ဖြစ်နိုင်လျှင် ထိုကမ်းခြေပေါ်သို့ သင်္ဘောအား ဆိုက်ကပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြလေ၏။ 40ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျောက်ဆူးများကို ပင်လယ်ထဲသို့ဖြုတ်ချခဲ့၍ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တက်မအားချည်ထားသည့် ကြိုးများကိုဖြည်ကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင်ရှိသောရွက်ကို ဖြန့်လိုက်သောအခါ လေသည် သင်္ဘောအား ရှေ့သို့ရောက်အောင် တိုက်ခတ်လာပြီး သူတို့သည်လည်း ကမ်းခြေသို့ဦးတည်လိုက်ကြ၏။ 41သို့သော် သင်္ဘောသည် သဲတောင်နှင့်တိုက်မိသဖြင့် သောင်တင်သွားပြီး သင်္ဘောဦးပိုင်းသည်လည်း သောင်တွင်နစ်မြုပ်ကာ လှုပ်ရှား၍မရတော့ပေ။ ပဲ့ပိုင်းမှာမူ လှိုင်းလုံးများရိုက်ခတ်သဖြင့် တစ်စစီကျိုးပျက်လေ၏။ 42စစ်သည်တို့ကလည်း အကျဉ်းသားများရေကူး၍ ထွက်မပြေးကြစေရန် သူတို့အား သတ်မည်ဟုကြံစည်ကြ၏။ 43သို့သော် တပ်မှူးသည် ပေါလုအား ကယ်တင်လိုသဖြင့် သူတို့၏အကြံအစည်ကို တားမြစ်လေ၏။ သူသည် ရေကူးတတ်သူများကို ဦးစွာခုန်ချစေ၍ ကမ်းပေါ်သို့ကူးသွားရန် အမိန့်ပေးလေ၏။ 44ထို့နောက်သူသည် ကျန်သောသူများအား ပျဉ်ပြားကိုဖြစ်စေ၊ သင်္ဘောထဲရှိတစ်စုံတစ်ခုကိုဖြစ်စေ တွယ်စီး၍ ကူးသွားကြရန် အမိန့်ပေးလေ၏။ ဤနည်းဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် ဘေးကင်းစွာဖြင့် ကုန်းပေါ်သို့ရောက်ကြ၏။
Jelenleg kiválasztva:
Acts 27: TPV-RV
Kiemelés
Megosztás
Összehasonlít
Másolás
Szeretnéd, hogy a kiemeléseid minden eszközödön megjelenjenek? Regisztrálj vagy jelentkezz be
This translation of the TPV-RV is © 2024 by DMS-Dhamma Mate Swe Association. It may not be reproduced in whole or in part in any form or by any means without the prior written permission of DMS-Dhamma Mate Swe Association.
Acts 27
27
1ကျွန်ုပ်တို့သည် အီတလီပြည်သို့ရွက်လွှင့်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြသောအခါ ပေါလုနှင့် အခြားအကျဉ်းသားအချို့တို့အား ဧကရာဇ်မင်း၏တပ်ဖွဲ့မှ ယုလိအမည်ရှိသောတပ်မှူးထံသို့လွှဲပြောင်းလိုက်ကြ၏။ 2ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း အာရှပြည်ကမ်းရိုးတန်းရှိ ဆိပ်ကမ်းများသို့ရွက်လွှင့်သွားမည့် အဒြာမုတ္တိမြို့မှ သင်္ဘောပေါ်သို့တက်၍လိုက်ခဲ့ကြလေ၏။ မာကေဒေါနိပြည် သက်သာလောနိတ်မြို့သား အာရိတ္တာခုသည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူပါလာခဲ့၏။ 3နောက်တစ်နေ့တွင် အကျွန်ုပ်တို့သည် ဆီဒုန်မြို့သို့ ဆိုက်ရောက်ကြ၏။ ယုလိသည် ပေါလုအား ကြင်နာစွာဆက်ဆံလျက် သူလိုအပ်သည်များကိုပေးမည့် သူ၏မိတ်ဆွေများနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ပေးလေ၏။ 4အကျွန်ုပ်တို့သည် ဆီဒုန်မြို့မှထွက်ခွာလာကြသောအခါ လေဆန်ကိုရွက်လွှင့်ရသောကြောင့် ဆိုက်ပရပ်ကျွန်း၏တောင်ဘက်ပိုင်းမှ ရွက်လွှင့်ခဲ့ကြရ၏။ 5ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆီလီဆီးယားပြည်နှင့် ပံဖုလိပြည်၏ ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ရွက်လွှင့်ခဲ့ပြီးနောက် လုကိပြည်ရှိ မုရမြို့သို့ ရောက်ကြ၏။ 6မုရမြို့တွင် အီတလီသို့ ရွက်လွှင့်မည့် အလက်ဇန္ဒြိယ သင်္ဘောတစ်စင်းကို တပ်မှူးသည်တွေ့ရှိသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား ထိုသင်္ဘောပေါ်သို့ တက်စေ၏။ 7ကျွန်ုပ်တို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ တရွေ့ရွေ့ရွက်လွှင့်ပြီးနောက် ကနိဒ်မြို့အနီးသို့ ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် ရောက်လာခဲ့ကြ၏။ လေကြောင်းမသင့်၍ ရှေ့သို့မသွားနိုင်သဖြင့်ကျွန်ုပ်တို့သည် သာလမုန်အငူအနီးမှဖြတ်၍ ကရေတေကျွန်းရှိ လေကွယ်ရာဘက်မှ ရွက်လွှင့်ကြ၏။ 8အကျွန်ုပ်တို့သည် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ခက်ခဲစွာရွက်လွှင့်ခဲ့ပြီးနောက် လာသဲမြို့အနီးရှိ ဆိပ်ကမ်းသာဟုခေါ်သောအရပ်သို့ ရောက်ကြ၏။ 9အချိန်များစွာကြာလာ၍ ကြီးစွာသောအပြစ်ဖြေရာနေ့ကိုပင် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီး ပင်လယ်ခရီးထွက်ရန် မသင့်သည့် ဥတုအချိန်ဖြစ်သည်ကိုထောက်၍ ပေါလုက သူတို့အား 10"မိတ်ဆွေတို့၊ နားထောင်ကြလော့။ ငါတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ပင်လယ်အားဖြတ်ကူးကြလျှင် ကုန်စည်များနှင့် သင်္ဘောများသာမက ငါတို့၏အသက်များပါ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမားကြုံရလိမ့်မည်ဟု ငါထင်ပါ၏" ဟုပြောဆိုလေ၏။ 11သို့သော် တပ်မှူးသည် ပေါလုပြောဆိုသည့်စကားထက် ရေယာဉ်မှူးနှင့်သင်္ဘောပိုင်ရှင်တို့၏ အကြံဉာဏ်ကိုသာ လက်ခံခဲ့၏။ 12သို့သော် တပ်မှူးသည် ပေါလုပြောဆိုသည့်စကားထက် ရေယာဉ်မှူးနှင့်သင်္ဘောပိုင်ရှင်တို့၏ အကြံဉာဏ်ကိုသာ လက်ခံခဲ့၏။ 13တောင်လေသည် စတင်၍ဖြည်းညင်းစွာတိုက်ခတ်လာသောအခါ သူတို့သည်လည်း ရွက်လွှင့်ရန် အခွင့်အရေးရပြီဟုထင်မှတ်ကြကာ ကျောက်ဆူးကိုနုတ်ပြီး ကရေတေကျွန်း၏ကမ်းခြေတစ်လျှောက်သို့ ရွက်လွှင့်ကြ၏။ 14မကြာမီအချိန်အတွင်း၌ပင် အရှေ့မြောက်လေဟုခေါ်သောကုန်းတွင်းပိုင်းမှ လေပြင်းမုန်တိုင်း တိုက်ခတ်လာ၏။ 15သင်္ဘောသည် မုန်တိုင်းမိ၍ လေကိုမဆန်နိုင်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း လက်လျှော့လိုက်ကြပြီး လေတိုက်ရာအတိုင်း လွင့်ပါသွားကြရ၏။ 16ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလောဒေဟုခေါ်သောကျွန်းငယ်၏ လေကွယ်ရာအရပ်သို့ ရောက်သောအခါ အသက်ကယ်လှေအား ခက်ခဲစွာထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လေ၏။ 17သူတို့သည် ထိုလှေကို သင်္ဘောပေါ်သို့တင်ပြီးလျှင် ခိုင်ခံ့စေရန် ကြိုးဖြင့်ပတ်စည်းကြ၏။ ဆိတစ်သဲသောင်ပေါ်၌ သောင်တင်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ရွက်ကိုလျှောချလျက် လေနှင်ရာသို့ မျောပါသွားကြ၏။ 18အကျွန်ုပ်တို့သည် လေမုန်တိုင်းဒဏ်အား ပြင်းထန်စွာခံရသဖြင့် နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် ကုန်ပစ္စည်းများကို သင်္ဘောပေါ်မှ ပစ်ချကြ၏။ 19သုံးရက်မြောက်သည့် နေ့တွင် သူတို့သည် သင်္ဘောပေါ်ရှိ ကုန်တင်ကုန်ချပစ္စည်းကိရိယာများကိုပင် ယူ၍ပစ်ချကြပြန်၏။ 20အကျွန်ုပ်တို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ နေနှင့်ကြယ်များကို မတွေ့ကြရဘဲ မုန်တိုင်းသည်လည်း ပြင်းထန်စွာဆက်လက်၍ တိုက်ခတ်လျက်ရှိ၏။ နောက်ဆုံးတွင် အကျွန်ုပ်တို့သည် ဤအခြေအနေမှအသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်မည်ဟူသောမျှော်လင့်ချက်သည်လည်း စတင်၍ပျောက်ဆုံးလာ၏။ 21လူတိုင်းသည်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ အစာမစားဘဲနေကြပြီးနောက် ပေါလုသည် သူတို့အရှေ့တွင် ရပ်လျက် "သင်တို့သည် ငါ၏စကားကို နားထောင်ပြီး ကရေတေကျွန်းမှ ရွက်မလွှင့်ခဲ့လျှင် ဤသို့သော ပျက်စီးမှုများအား ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်၏။ 22သို့သော် ယခုအားတင်းထားကြလော့။ သင်္ဘောကလွဲပြီး သင်တို့ထဲမှ မည်သူမျှ အသက်ဆုံးရှုံးရည်မဟုတ်ပါပေ။ 23အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငါ့အား ပိုင်ဆိုင်တော်မူပြီး ငါဝတ်ပြုရှိခိုးသည့် ဘုရားရှင်၏ နတ်ဒေဝါသည် ငါ့ထံသို့လာပြီး 24"ပေါလု၊ မစိုးရိမ်နှင့်။ သင်သည် ဧကရာဇ်၏ရှေ့တွင် အယူခံဝင်ရမည်ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည်လည်း သင့်အပေါ်တွင် ထားရှိသည့် သူ့၏မဟာကရုဏာမေတ္တာတော်နှင့် သင်နဲ့အတူ ရွက်လွှင့်နေကြသူအားလုံး၏ အသက်များကိုလည်း ချမ်းသာပေးတော်မူမည်" ဟုမိန့်ဆိုခဲ့ပါ၏။ 25ထို့ကြောင့် အားမလျှော့ကြနှင့်။ ငါ့အား မိန့်တော်မူထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်လာမည်ဆိုသည်ကို ဘုရားရှင်အားအမှီပြု၍ ငါသည် ယုံကြည်၏" ဟုပြောဆိုလေ၏။ 26"အကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်းတစ်ခုတွင် သောင်တင်ရလိမ့်မည်" ဟု ဆိုလေ၏။ 27တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက်ညသို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် အာဒြိပင်လယ်ထဲတွင်ဆက်လက်၍ မျောပါနေကြလေ၏။ ညသန်းခေါင်အချိန်ခန့်တွင် သင်္ဘောသားတို့သည် ကမ်းတစ်ခုခုနှင့် နီးလာသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသဖြင့် 28သူတို့သည် ရေအနက်ကို တိုင်းကြရာ ပေတစ်ရာ့နှစ်ဆယ် အနက်ရှိကြောင်း တွေ့ရလေ၏။ ထို့နောက် အနည်းငယ်ဆက်သွား၍ ထပ်မံတိုင်းတာကြသောအခါ ရေအနက်ပေကိုးဆယ်ရှိသည်ကို တွေ့ကြရ၏။ 29သူတို့သည်လည်း ကျောက်ဆောင်တစ်ခုခုနှင့် သင်္ဘောဝင်တိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သင်္ဘော၏ပဲ့ပိုင်းမှ ကျောက်ဆူးလေးခုကိုချပြီး မိုးလင်းပါစေဟု ဆုတောင်းကြ၏။ 30ထို့နောက် သင်္ဘောသားတို့သည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ကျောက်ဆူးချဟန်ပြုလျက် အသက်ကယ်လှေကို ရေထဲသို့ချပြီး သင်္ဘောအား စွန့်ခွာပြေးကြရန် ကြံစည်ကြလေ၏။ 31ထိုအခါ ပေါလုက တပ်မှူးနှင့် စစ်သည်တို့အား "သင်္ဘောသားများသာ သင်္ဘောပေါ်တွင်ရှိမနေလျှင် သင်တို့အားလုံး အသက်ချမ်းသာရကြမည် မဟုတ်ပေ" ဟုပြောဆိုလေ၏။ 32ထို့နောက် စစ်သည်တို့သည် အသက်ကယ်လှေ၏ကြိုးများကို ခုတ်ဖြတ်၍ ထိုကြိုးတို့ကို အောက်သို့ချလိုက်ကြ၏။ 33မိုးလင်းခါနီးအချိန်ွင် ပေါလုသည် ထိုသူအပေါင်းတို့အား အစာစားကြရန် တောင်းပန်လျက် "သင်တို့သည် မည်သည့်အစားအစာမျှမစားဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်မှာ တစ်ဆယ့်လေးရက်ရှိပြီဖြစ်၏။ 34ထို့ကြောင့် အစာစားကြပါဟု တောင်းပန်ပါ၏။ အစာစားမှသာ သင်တို့သည် အသက်ရှင်နိုင်ကြမည်ဖြစ်၏။ အစာစားပါက သင်တို့၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဆံချည်တစ်ပင်မျှပင် ပျက်စီးမည်မဟုတ်ပေ" ဟုပြောဆိုလေ၏။ 35ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ပေါလုသည် မုန့်တစ်ချို့ကိုယူ၍ အားလုံး၏ရှေ့တွင် ဘုရားရှင်၏ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် မုန့်ကိုဖဲ့၍ စားလေ၏။ 36သူတို့အားလုံးသည်လည်း အားတက်လာပြီး အစားအစာစားကြလေ၏။ 37င်္ဘောပေါ်တွင် လူပေါင်းနှစ်ရာခုနစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်ရှိ၏။ 38လူတိုင်းသည် အစာကိုဝလင်စွာစားကြပြီးနောက် သင်္ဘောပေါ့သွားစေရန် ဂျုံဆန်များအားလုံးကို ပင်လယ်ထဲသို့ပစ်ချကြ၏။ 39မိုးလင်းသောအခါ သင်္ဘောသားတို့သည် ကမ်းရိုးတန်းကိုမမှတ်မိကြသော်လည်း ကမ်းခြေရှိသော ပင်လယ်ကွေ့တစ်ခုကိုမြင်ရ၍ ဖြစ်နိုင်လျှင် ထိုကမ်းခြေပေါ်သို့ သင်္ဘောအား ဆိုက်ကပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြလေ၏။ 40ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျောက်ဆူးများကို ပင်လယ်ထဲသို့ဖြုတ်ချခဲ့၍ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တက်မအားချည်ထားသည့် ကြိုးများကိုဖြည်ကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင်ရှိသောရွက်ကို ဖြန့်လိုက်သောအခါ လေသည် သင်္ဘောအား ရှေ့သို့ရောက်အောင် တိုက်ခတ်လာပြီး သူတို့သည်လည်း ကမ်းခြေသို့ဦးတည်လိုက်ကြ၏။ 41သို့သော် သင်္ဘောသည် သဲတောင်နှင့်တိုက်မိသဖြင့် သောင်တင်သွားပြီး သင်္ဘောဦးပိုင်းသည်လည်း သောင်တွင်နစ်မြုပ်ကာ လှုပ်ရှား၍မရတော့ပေ။ ပဲ့ပိုင်းမှာမူ လှိုင်းလုံးများရိုက်ခတ်သဖြင့် တစ်စစီကျိုးပျက်လေ၏။ 42စစ်သည်တို့ကလည်း အကျဉ်းသားများရေကူး၍ ထွက်မပြေးကြစေရန် သူတို့အား သတ်မည်ဟုကြံစည်ကြ၏။ 43သို့သော် တပ်မှူးသည် ပေါလုအား ကယ်တင်လိုသဖြင့် သူတို့၏အကြံအစည်ကို တားမြစ်လေ၏။ သူသည် ရေကူးတတ်သူများကို ဦးစွာခုန်ချစေ၍ ကမ်းပေါ်သို့ကူးသွားရန် အမိန့်ပေးလေ၏။ 44ထို့နောက်သူသည် ကျန်သောသူများအား ပျဉ်ပြားကိုဖြစ်စေ၊ သင်္ဘောထဲရှိတစ်စုံတစ်ခုကိုဖြစ်စေ တွယ်စီး၍ ကူးသွားကြရန် အမိန့်ပေးလေ၏။ ဤနည်းဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် ဘေးကင်းစွာဖြင့် ကုန်းပေါ်သို့ရောက်ကြ၏။
Jelenleg kiválasztva:
:
Kiemelés
Megosztás
Összehasonlít
Másolás
Szeretnéd, hogy a kiemeléseid minden eszközödön megjelenjenek? Regisztrálj vagy jelentkezz be
This translation of the TPV-RV is © 2024 by DMS-Dhamma Mate Swe Association. It may not be reproduced in whole or in part in any form or by any means without the prior written permission of DMS-Dhamma Mate Swe Association.