Vèsè popilè nan Bib la ki soti nan لوقایِ انجیل 5

Pataje

هَطو کی اونِ گبان به آخر فارسه، شَعمونِ بگفت: «لوتکایَ ایتا جُلفِ جا ببر، و ماشکَ، صید واسی آبِ درون تَوَدید.»

شَمعون جواب بدَه: «اوستاد، تمان شب حیسّابی زحمت بکشه ئیم و هیچّی نیگیفتیم، ولی چون تو گی، ماشکَ آب درون خوائیم تَوَدَن.» هُطو کی ماشکَ توَدَه ئید، اَنقَده ماهی بیگیفتید کی نزدیک بو اوشان ماشک پاره ببه!

ولی عیسی خلوت جیگائان شوئی و دُعا کودی.

من صالحان واسی ناموم، بلکی باموم گُناکارانَ توبه کودن ره، دعوت بُکونم.»

ولی شَمعون پِطرُس، هُطو کی اَ جریانَ بیدِه، عیسی لنگان جیر بکفت و بگفت: «اَی خُداوند، می جا دورا بو، چونکی گُناکار مرداکم!»

عیسی اوشان جواب بدَه: «ناخوشان ایسید کی مختاج طبیبید، نه جان ساقان.

پس اوشان خوشان لوتکای دریا کنار باوردید و همه چیَ، اویا واهَشتید، اونِ دُمبالسر رادکفتید.

ایتا روج دیگه کی عیسی ایتا ده شاران درون ایسا بو، مرداکی بامو کی تمانِ اون سر و جانَ خوره بیگیفته بو، وقتی عیسیَ بیده، خودشَ خو دیمِ مرا زمین سر بگاد و منّت کودی و گفتی: «اَی آقا، اَگه بخوائی، تانی مَرا شفا بدی!» عیسی خو دَس درازا کوده و اونَ سر فاکشه و بگفت: «خوائم؛ شفا بیگیر!» هودَم خوره، مرداک جانِ جا بُشو.

با اَن همه، عیسی خبِ کاران ویشتر و ویشتر پخشَ بوستی اوطو کی خیلیان اونِ دور جمَ بوستید تا اون گبانَ بیشتاوید و خوشان ناخوشی ئانِ جا شفا بیگیرید.