Adnodau Beiblaidd Poblogaidd o نامَه فیلیپِنیا 2

هیچ کَری از سِرِ خودخواهی یا تکبّر مَکنی، بلکه وَ اُفتادَگی اُ بَکیَه بِهتَه از خوتو بِدانی. هیچ‌یَکتو فَکَط اُ فکر نَفع خوش نِبِه، بلکه وَ فکر نَفع بَکیَه هم بِه.

بین خوتو مِ فکریا تُبِه که مسیحْ عیسی اُشهاد

آنا با اِکِه خاد خدا هم شَکل هاد، اُ بَرابَرِنِ خوش خاد خدا نِنُت، بلکه وَ گِرِتَئِه شَکل یَک غُلوم اُ خوش خوشا خالی شاکِه، و اُ شباهت آدامیزاد اُ دنیا اُمَ. و وَختی که اُ شَکل آدامیزاد در اُمَ، اُ خوش اُفتادَه اُشکِه، و تا حَدّ مرگ، حتی مرگ لِی صلیب، مطیع بو.

اَسِی که اِ خدائِه که اَسِی خشنودِنِ خوش تِی شما کَر اَکو، هم تِی ارادَه هم تِی عمل.

پَ خدا اُ آنا بُری سربلند اُشکِردِ، و اسمی بَراتَ از هَمَهِ اسمیا شُ آنا بَخشِدِ، تا وَ اسم عیسی، هر زانویی خام آبِه، تِی آسِمو، لِی زِمی و زِرِ زِمی، و هر زابُنی اعتراف بِکو که عیسی مسیحْ ’خداوند‘ ئِه، اَسِی جلال خدای با.

هَمَهِ کَریا بدون کُر کُر یا جَر و بحث اَنجوم هاتی، تا بی‌عیب و ساده دل و بَچِی بی‌لَکَه خدا بی، بین نَسل کَج‌رو و منحرف که بینشو چُنِ اِستَرَیّا تِی دنیا اَدرخشی،

پَ، اَی عزیزیام، هَموناکِه همیشَه اطاعت تُکِردِ، آلَه هم نِه فَکَط موکَه‌ای که ما آنکا هام، بلکه بُری بِشتَه موکَه‌ای که آنکا نِهام، نجاتتو وَ تِرس و لَرز اُ کَر بِبری؛