ਰੋਮਿਣਃ 2:3-4

ਅਤਏਵ ਹੇ ਮਾਨੁਸ਼਼ ਤ੍ਵੰ ਯਾਦ੍ਰੁʼਗਾਚਾਰਿਣੋ ਦੂਸ਼਼ਯਸਿ ਸ੍ਵਯੰ ਯਦਿ ਤਾਦ੍ਰੁʼਗਾਚਰਸਿ ਤਰ੍ਹਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਦਣ੍ਡਾਤ੍ ਪਲਾਯਿਤੁੰ ਸ਼ਕ੍ਸ਼਼੍ਯਸੀਤਿ ਕਿੰ ਬੁਧ੍ਯਸੇ? ਅਪਰੰ ਤਵ ਮਨਸਃ ਪਰਿਵਰ੍ੱਤਨੰ ਕਰ੍ੱਤੁਮ੍ ਇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹੋ ਭਵਤਿ ਤੰਨ ਬੁੱਧ੍ਵਾ ਤ੍ਵੰ ਕਿੰ ਤਦੀਯਾਨੁਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼਼ਮਾਚਿਰਸਹਿਸ਼਼੍ਣੁਤ੍ਵਨਿਧਿੰ ਤੁੱਛੀਕਰੋਸ਼਼ਿ?