ایتا روز که عیسی ایتا از شَهرانِ دِلِه دَبا، ایتا مَردای بوما که اونه تمام تَنِ جُذام بِیته با. وَختی عیسی رِه بَدییَه، اونِه لِنگ بَکِته و خواهِش هَمرَه باگوته: «اِی آقا، اَگه بِخوایی تانی مَرِه شَفا هَدی.» عیسی خودشه دَسّ دِراز هَکُردِه و خودشه دَسِّ اونه سَر بَنَه و باگوته: «خَنِم، شَفا هَگیر!» دَرجا، اونه جُذام از بِین بَشَه.