که یَکهو صدایی مثه صدای مابَلوچ اَ آسَمُن هُند و اُ صدا لَهَریُ که توش نِشتَرِن، پُر ایکه. و شعله ئُویی مثه شعله آتِش شُدی که بَش بو و رو هر تِی شو کَرار ایگِه. اُشُ همه اَ روح قدّوس خدا پُر بودِن و همطو که روح خدا وازشُ کُدرَت گَپ زدِن ایدا، به زَبُنُویِ دگه شروع وا گَپ زدِن شُکِه.