Versets bíblics populars de Фаалиет 7

Comparteix

Ташларнен урулгъан вакъытта, Стефан дува окъуп: – Рабби Иса, рухумны къабул эт! – деди. Ахырында тиз чёкип, къатты сеснен къычырып: – Рабби, бу гунаны оларнынъ бойнуна юклеме! – деди. Буны айтып, джан берди.

– Коклер – тахтым, ер юзю – аякъларыма таяма. Сизлер Манъа насыл эв къурарсынъыз? – деп сорай Рабби. – Я да Манъа раатланмакъ ичюн насыл ер бар экен?

Олар исе къулакъларыны къапатып, эписи къычыра-къычыра бирлешип, Стефаннынъ устюне атылдылар, оны шеэрден тышарыгъа сюйреклеп чыкъардылар ве ташларнен урып башладылар. Онъа къаршы шаатлыкъ эткен адамлар усть урбаларыны Саул деген бир огъланнынъ аякълары алдына ташладылар.