Nowa Biblia Gdańska. Wydanie 2012, Śląskie Towarzystwo Biblijne. Prawa autorskie nie zastrzeżone.

Nowa Biblia Gdańska

<div class="version vid319 iso6393pol" data-vid="319" data-iso6393="pol">
   <div class="book bkACT">
      <div class="chapter ch27" data-usfm="ACT.27">
         <div class="label">27</div><div class="p"><span class="verse v1" data-usfm="ACT.27.1"><span class="label">1</span><span class="content"> Za&#347; gdy zosta&#322;o postanowione, aby&#347;my p&#322;yn&#281;li do Italii, przekazano Paw&#322;a oraz niekt&#243;rych innych wi&#281;&#378;ni&#243;w setnikowi imieniem Juliusz, z kohorty Czcigodnego.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v2" data-usfm="ACT.27.2"><span class="label">2</span><span class="content"> Zatem wyp&#322;yn&#281;li&#347;my, wsiad&#322;szy na adramytte&#324;ski statek, maj&#261;cy p&#322;yn&#261;&#263; wzd&#322;u&#380; Azji; a by&#322; z nami Arystarchus Macedo&#324;czyk, Tesalonejczyk.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v3" data-usfm="ACT.27.3"><span class="label">3</span><span class="content"> A nazajutrz wp&#322;yn&#281;li&#347;my do Sydonu, gdzie Juliusz uprzejmie si&#281; obszed&#322; z Paw&#322;em i pozwoli&#322;, by poszed&#322; on do przyjaci&#243;&#322;, aby uzyska&#263; piecz&#281;.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v4" data-usfm="ACT.27.4"><span class="label">4</span><span class="content"> Za&#347; kiedy stamt&#261;d wyp&#322;yn&#281;li&#347;my, podp&#322;yn&#281;li&#347;my pod Cypr, gdy&#380; wiatry by&#322;y przeciwne.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v5" data-usfm="ACT.27.5"><span class="label">5</span><span class="content"> Lecz po przep&#322;yni&#281;ciu g&#322;&#281;bi naprzeciw Cylicji i Pamfilii, zeszli&#347;my do Myry Licji.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v6" data-usfm="ACT.27.6"><span class="label">6</span><span class="content"> Tam setnik znalaz&#322; statek aleksandryjski, p&#322;yn&#261;cy do Italii i wsadzi&#322; nas na niego.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v7" data-usfm="ACT.27.7"><span class="label">7</span><span class="content"> Ale w czasie wielu dni, p&#322;yn&#261;c powoli, z trudem pojawili&#347;my si&#281; naprzeciwko Knidos; a poniewa&#380; wiatr nam nie pozwala&#322;, podp&#322;yn&#281;li&#347;my pod Kret&#281;, naprzeciw Salmony.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v8" data-usfm="ACT.27.8"><span class="label">8</span><span class="content"> Lecz z trudem wzd&#322;u&#380; niej &#380;egluj&#261;c, przybyli&#347;my do pewnego miejsca, zwanego Pi&#281;kne Porty, od kt&#243;rego blisko by&#322;o miasto Lasaia.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v9" data-usfm="ACT.27.9"><span class="label">9</span><span class="content"> Za&#347; kiedy min&#261;&#322; do&#347;&#263; du&#380;y czas, &#380;eglowanie by&#322;o ju&#380; niebezpieczne, a tak&#380;e up&#322;yn&#261;&#322; post, Pawe&#322; zach&#281;ca&#322; ludzi,</span></span></div><div class="p"><span class="verse v10" data-usfm="ACT.27.10"><span class="label">10</span><span class="content"> m&#243;wi&#261;c im: M&#281;&#380;owie, widz&#281;, &#380;e to &#380;eglowanie zamierza by&#263; ze szkod&#261;, jak r&#243;wnie&#380; wielk&#261; strat&#261; nie tylko &#322;adunku i okr&#281;tu, ale i naszych os&#243;b.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v11" data-usfm="ACT.27.11"><span class="label">11</span><span class="content"> Ale setnik bardziej ufa&#322; zarz&#261;dcy okr&#281;tu i sternikowi, ni&#380; mowie Paw&#322;a.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v12" data-usfm="ACT.27.12"><span class="label">12</span><span class="content"> Lecz poniewa&#380; przysta&#324; by&#322;a niedogodna do zimowania, wi&#281;kszo&#347;&#263; ustali&#322;a plan, aby stamt&#261;d wyp&#322;yn&#261;&#263;, przeprawi&#263; si&#281; do Feniksu i jako&#347; przezimowa&#263; w przystani Krety zwr&#243;conej na po&#322;udniowy, i na p&#243;&#322;nocny zach&#243;d.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v13" data-usfm="ACT.27.13"><span class="label">13</span><span class="content"> Za&#347; kiedy lekko zawia&#322; wiatr po&#322;udniowy, spodziewaj&#261;c si&#281; dopi&#261;&#263; postanowienia, podnie&#347;li &#380;agle oraz p&#322;yn&#281;li wzd&#322;u&#380;, bli&#380;ej Krety.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v14" data-usfm="ACT.27.14"><span class="label">14</span><span class="content"> Lecz po niewielkim czasie uderzy&#322; z niej gwa&#322;towny wiatr, zwany Euroklionem.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v15" data-usfm="ACT.27.15"><span class="label">15</span><span class="content"> A gdy statek zosta&#322; porwany i nie m&#243;g&#322; si&#281; oprze&#263; wiatrowi, pu&#347;cili ster i byli&#347;my niesieni pr&#261;dem.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v16" data-usfm="ACT.27.16"><span class="label">16</span><span class="content"> Za&#347; podp&#322;yn&#261;wszy pod pewn&#261; wysepk&#281;, nazywan&#261; Klauda, z trudem mieli&#347;my si&#322;&#281; by okaza&#263; si&#281; panuj&#261;cymi nad &#322;odzi&#261;.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v17" data-usfm="ACT.27.17"><span class="label">17</span><span class="content"> Potem j&#261; podniesiono, podpasuj&#261;c statek i pos&#322;uguj&#261;c si&#281; wspomaganiem; ale r&#243;wnocze&#347;nie si&#281; obawiano, aby nie wpa&#347;&#263; na Sytr&#281;. Tak p&#322;yn&#281;li, po rozlu&#378;nieniu osprz&#281;tu okr&#281;towego.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v18" data-usfm="ACT.27.18"><span class="label">18</span><span class="content"> A poniewa&#380; byli&#347;my gwa&#322;townie gnani przez wiatr, nazajutrz ludzie spowodowali wyrzucenie &#322;adunku.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v19" data-usfm="ACT.27.19"><span class="label">19</span><span class="content"> Za&#347; trzeciego dnia w&#322;asnor&#281;cznie wyrzucili wyposa&#380;enie statku.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v20" data-usfm="ACT.27.20"><span class="label">20</span><span class="content"> Ale gdy ani s&#322;o&#324;ce, ani gwiazdy nie pokaza&#322;y si&#281; przez wiele dni, lecz napiera&#322;a niema&#322;a wichura, w ko&#324;cu zosta&#322;a zabrana ca&#322;a nadzieja naszego ratunku.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v21" data-usfm="ACT.27.21"><span class="label">21</span><span class="content"> Przytrafi&#322; si&#281; jeszcze wielki brak &#380;ywno&#347;ci. Wtedy Pawe&#322; stan&#261;&#322; w ich &#347;rodku i powiedzia&#322;: Zaprawd&#281;, m&#281;&#380;owie, trzeba by&#322;o mnie pos&#322;ucha&#263; i nie wyp&#322;ywa&#263; z Krety, lecz unikn&#261;&#263; tej kl&#281;ski i starty.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v22" data-usfm="ACT.27.22"><span class="label">22</span><span class="content"> A teraz zach&#281;cam was, aby by&#263; dobrej my&#347;li; bo po&#347;r&#243;d was nie b&#281;dzie utraty &#380;adnej osoby tylko strata statku.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v23" data-usfm="ACT.27.23"><span class="label">23</span><span class="content"> Bowiem tej nocy stan&#261;&#322; przy mnie anio&#322; Boga, kt&#243;rego jestem oraz kt&#243;remu s&#322;u&#380;&#281;,</span></span></div><div class="p"><span class="verse v24" data-usfm="ACT.27.24"><span class="label">24</span><span class="content"> m&#243;wi&#261;c: Nie b&#243;j si&#281; Pawle; ty musisz stan&#261;&#263; przed cesarzem, wi&#281;c oto B&#243;g darowa&#322; ci wszystkich, co razem z tob&#261; p&#322;yn&#261;.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v25" data-usfm="ACT.27.25"><span class="label">25</span><span class="content"> Dlatego b&#261;d&#378;cie dobrej my&#347;li, m&#281;&#380;owie, gdy&#380; wierz&#281; Bogu, &#380;e tak b&#281;dzie; w zgodzie z rozwojem wydarze&#324;, kt&#243;ry mi zosta&#322; zapowiedziany.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v26" data-usfm="ACT.27.26"><span class="label">26</span><span class="content"> Ale potrzeba nam, aby&#347;my byli wyrzuceni na pewn&#261; wysp&#281;.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v27" data-usfm="ACT.27.27"><span class="label">27</span><span class="content"> Za&#347; gdy nadesz&#322;a czternasta noc i byli&#347;my noszeni na Adriatyku w r&#243;&#380;ne strony, oko&#322;o &#347;rodka nocy marynarze si&#281; domy&#347;lili, &#380;e zbli&#380;a si&#281; do nich jaka&#347; ziemia.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v28" data-usfm="ACT.27.28"><span class="label">28</span><span class="content"> Zatem spu&#347;cili sond&#281; i dowiedzieli si&#281; o dwudziestu s&#261;&#380;niach wody pod &#322;odzi&#261;; a gdy niedaleko odp&#322;yn&#281;li i znowu spu&#347;cili sond&#281;, odkryli s&#261;&#380;ni pi&#281;tna&#347;cie.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v29" data-usfm="ACT.27.29"><span class="label">29</span><span class="content"> Lecz boj&#261;c si&#281;, aby nie wpa&#347;&#263; na miejsca skaliste, z rufy rzucili cztery kotwice i b&#322;agali, aby pojawi&#322; si&#281; dzie&#324;.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v30" data-usfm="ACT.27.30"><span class="label">30</span><span class="content"> Ale marynarze pragn&#281;li uciec z okr&#281;tu, wi&#281;c zsun&#281;li do morza &#322;&#243;d&#378; pod pozorem, &#380;e od dziobu zamierzaj&#261; spuszcza&#263; kotwice.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v31" data-usfm="ACT.27.31"><span class="label">31</span><span class="content"> Wtedy Pawe&#322; powiedzia&#322; setnikowi oraz &#380;o&#322;nierzom: Je&#347;li ci nie zostan&#261; na statku, wy nie mo&#380;ecie zosta&#263; uratowani.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v32" data-usfm="ACT.27.32"><span class="label">32</span><span class="content"> W&#243;wczas &#380;o&#322;nierze odci&#281;li liny &#322;odzi i pozwolili si&#281; jej oddali&#263;.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v33" data-usfm="ACT.27.33"><span class="label">33</span><span class="content"> Lecz gdy mia&#322; si&#281; pojawi&#263; dzie&#324;, Pawe&#322; zach&#281;ca&#322; wszystkich aby przyj&#281;li pokarm, m&#243;wi&#261;c: Dzisiaj trwacie czternasty dzie&#324;, niczego nie przyjmuj&#261;c z pokarmu, oczekuj&#261;c i poszcz&#261;c.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v34" data-usfm="ACT.27.34"><span class="label">34</span><span class="content"> Dlatego zach&#281;cam was, aby przyj&#261;&#263; pokarm, bo to jest ku waszemu ocaleniu. Gdy&#380; &#380;adnemu z was w&#322;os z g&#322;owy nie spadnie.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v35" data-usfm="ACT.27.35"><span class="label">35</span><span class="content"> A kiedy to powiedzia&#322; wzi&#261;&#322; chleb, przed wszystkimi podzi&#281;kowa&#322; Bogu, po&#322;ama&#322; i zacz&#261;&#322; je&#347;&#263;.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v36" data-usfm="ACT.27.36"><span class="label">36</span><span class="content"> Za&#347; wszyscy stali si&#281; dobrej my&#347;li i sami tak&#380;e przyj&#281;li pokarm.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v37" data-usfm="ACT.27.37"><span class="label">37</span><span class="content"> A wszystkich os&#243;b na statku by&#322;o dwie&#347;cie siedemdziesi&#261;t sze&#347;&#263;.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v38" data-usfm="ACT.27.38"><span class="label">38</span><span class="content"> Za&#347; nasyceni pokarmem, uczynili statek l&#380;ejszym, wyrzucaj&#261;c zbo&#380;e do morza.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v39" data-usfm="ACT.27.39"><span class="label">39</span><span class="content"> A kiedy sta&#322; si&#281; dzie&#324;, nie poznali tego kraju; ale zobaczyli jak&#261;&#347; zatok&#281; maj&#261;c&#261; pla&#380;&#281;, do kt&#243;rej je&#347;li zdo&#322;aj&#261; planowali przybi&#263; statek.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v40" data-usfm="ACT.27.40"><span class="label">40</span><span class="content"> Zatem wyci&#261;gn&#281;li kotwice i porzucili je na morzu; a r&#243;wnocze&#347;nie rozlu&#378;nili rzemienie steru, podnie&#347;li &#380;agiel na mniejszym maszcie i dm&#261;cym wiatrem przybijali do brzegu.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v41" data-usfm="ACT.27.41"><span class="label">41</span><span class="content"> Ale wpadli na miejsce znajduj&#261;ce si&#281; mi&#281;dzy dwoma pr&#261;dami i osadzili statek na mieli&#378;nie. Wi&#281;c dzi&#243;b ugrz&#261;z&#322; oraz trwa&#322; niezachwiany, a rufa by&#322;a rozbijana na skutek pot&#281;gi fal.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v42" data-usfm="ACT.27.42"><span class="label">42</span><span class="content"> Zatem powsta&#322; plan &#380;o&#322;nierzy, by zabi&#263; wi&#281;&#378;ni&#243;w; aby jaki&#347; nie uciek&#322;, wymykaj&#261;c si&#281; wp&#322;aw.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v43" data-usfm="ACT.27.43"><span class="label">43</span><span class="content"> Za&#347; setnik, chc&#261;c bezpiecznie dostawi&#263; Paw&#322;a, pohamowa&#322; ich od tego zamiaru, lecz tak&#380;e rozkaza&#322; tym, co umieli p&#322;ywa&#263;, by rzucili si&#281; w d&#243;&#322; oraz pierwsi wychodzili na brzeg.</span></span></div><div class="p"><span class="verse v44" data-usfm="ACT.27.44"><span class="label">44</span><span class="content"> A pozostali ci oczywi&#347;cie na deskach, za&#347; inni na jakich&#347; cz&#281;&#347;ciach statku. I tak si&#281; sta&#322;o, &#380;e wszyscy zostali uratowani na ziemi.</span></span></div>
      </div>
   </div>
</div>

Zaś gdy zostało postanowione, abyśmy płynęli do Italii, przekazano Pawła oraz niektórych innych więźniów setnikowi imieniem Juliusz, z kohorty Czcigodnego.
Zatem wypłynęliśmy, wsiadłszy na adramytteński statek, mający płynąć wzdłuż Azji; a był z nami Arystarchus Macedończyk, Tesalonejczyk.
A nazajutrz wpłynęliśmy do Sydonu, gdzie Juliusz uprzejmie się obszedł z Pawłem i pozwolił, by poszedł on do przyjaciół, aby uzyskać pieczę.
Zaś kiedy stamtąd wypłynęliśmy, podpłynęliśmy pod Cypr, gdyż wiatry były przeciwne.
Lecz po przepłynięciu głębi naprzeciw Cylicji i Pamfilii, zeszliśmy do Myry Licji.
Tam setnik znalazł statek aleksandryjski, płynący do Italii i wsadził nas na niego.
Ale w czasie wielu dni, płynąc powoli, z trudem pojawiliśmy się naprzeciwko Knidos; a ponieważ wiatr nam nie pozwalał, podpłynęliśmy pod Kretę, naprzeciw Salmony.
Lecz z trudem wzdłuż niej żeglując, przybyliśmy do pewnego miejsca, zwanego Piękne Porty, od którego blisko było miasto Lasaia.
Zaś kiedy minął dość duży czas, żeglowanie było już niebezpieczne, a także upłynął post, Paweł zachęcał ludzi,
mówiąc im: Mężowie, widzę, że to żeglowanie zamierza być ze szkodą, jak również wielką stratą nie tylko ładunku i okrętu, ale i naszych osób.
Ale setnik bardziej ufał zarządcy okrętu i sternikowi, niż mowie Pawła.
Lecz ponieważ przystań była niedogodna do zimowania, większość ustaliła plan, aby stamtąd wypłynąć, przeprawić się do Feniksu i jakoś przezimować w przystani Krety zwróconej na południowy, i na północny zachód.
Zaś kiedy lekko zawiał wiatr południowy, spodziewając się dopiąć postanowienia, podnieśli żagle oraz płynęli wzdłuż, bliżej Krety.
Lecz po niewielkim czasie uderzył z niej gwałtowny wiatr, zwany Euroklionem.
A gdy statek został porwany i nie mógł się oprzeć wiatrowi, puścili ster i byliśmy niesieni prądem.
Zaś podpłynąwszy pod pewną wysepkę, nazywaną Klauda, z trudem mieliśmy siłę by okazać się panującymi nad łodzią.
Potem ją podniesiono, podpasując statek i posługując się wspomaganiem; ale równocześnie się obawiano, aby nie wpaść na Sytrę. Tak płynęli, po rozluźnieniu osprzętu okrętowego.
A ponieważ byliśmy gwałtownie gnani przez wiatr, nazajutrz ludzie spowodowali wyrzucenie ładunku.
Zaś trzeciego dnia własnoręcznie wyrzucili wyposażenie statku.
Ale gdy ani słońce, ani gwiazdy nie pokazały się przez wiele dni, lecz napierała niemała wichura, w końcu została zabrana cała nadzieja naszego ratunku.
Przytrafił się jeszcze wielki brak żywności. Wtedy Paweł stanął w ich środku i powiedział: Zaprawdę, mężowie, trzeba było mnie posłuchać i nie wypływać z Krety, lecz uniknąć tej klęski i starty.
A teraz zachęcam was, aby być dobrej myśli; bo pośród was nie będzie utraty żadnej osoby tylko strata statku.
Bowiem tej nocy stanął przy mnie anioł Boga, którego jestem oraz któremu służę,
mówiąc: Nie bój się Pawle; ty musisz stanąć przed cesarzem, więc oto Bóg darował ci wszystkich, co razem z tobą płyną.
Dlatego bądźcie dobrej myśli, mężowie, gdyż wierzę Bogu, że tak będzie; w zgodzie z rozwojem wydarzeń, który mi został zapowiedziany.
Ale potrzeba nam, abyśmy byli wyrzuceni na pewną wyspę.
Zaś gdy nadeszła czternasta noc i byliśmy noszeni na Adriatyku w różne strony, około środka nocy marynarze się domyślili, że zbliża się do nich jakaś ziemia.
Zatem spuścili sondę i dowiedzieli się o dwudziestu sążniach wody pod łodzią; a gdy niedaleko odpłynęli i znowu spuścili sondę, odkryli sążni piętnaście.
Lecz bojąc się, aby nie wpaść na miejsca skaliste, z rufy rzucili cztery kotwice i błagali, aby pojawił się dzień.
Ale marynarze pragnęli uciec z okrętu, więc zsunęli do morza łódź pod pozorem, że od dziobu zamierzają spuszczać kotwice.
Wtedy Paweł powiedział setnikowi oraz żołnierzom: Jeśli ci nie zostaną na statku, wy nie możecie zostać uratowani.
Wówczas żołnierze odcięli liny łodzi i pozwolili się jej oddalić.
Lecz gdy miał się pojawić dzień, Paweł zachęcał wszystkich aby przyjęli pokarm, mówiąc: Dzisiaj trwacie czternasty dzień, niczego nie przyjmując z pokarmu, oczekując i poszcząc.
Dlatego zachęcam was, aby przyjąć pokarm, bo to jest ku waszemu ocaleniu. Gdyż żadnemu z was włos z głowy nie spadnie.
A kiedy to powiedział wziął chleb, przed wszystkimi podziękował Bogu, połamał i zaczął jeść.
Zaś wszyscy stali się dobrej myśli i sami także przyjęli pokarm.
A wszystkich osób na statku było dwieście siedemdziesiąt sześć.
Zaś nasyceni pokarmem, uczynili statek lżejszym, wyrzucając zboże do morza.
A kiedy stał się dzień, nie poznali tego kraju; ale zobaczyli jakąś zatokę mającą plażę, do której jeśli zdołają planowali przybić statek.
Zatem wyciągnęli kotwice i porzucili je na morzu; a równocześnie rozluźnili rzemienie steru, podnieśli żagiel na mniejszym maszcie i dmącym wiatrem przybijali do brzegu.
Ale wpadli na miejsce znajdujące się między dwoma prądami i osadzili statek na mieliźnie. Więc dziób ugrzązł oraz trwał niezachwiany, a rufa była rozbijana na skutek potęgi fal.
Zatem powstał plan żołnierzy, by zabić więźniów; aby jakiś nie uciekł, wymykając się wpław.
Zaś setnik, chcąc bezpiecznie dostawić Pawła, pohamował ich od tego zamiaru, lecz także rozkazał tym, co umieli pływać, by rzucili się w dół oraz pierwsi wychodzili na brzeg.
A pozostali ci oczywiście na deskach, zaś inni na jakichś częściach statku. I tak się stało, że wszyscy zostali uratowani na ziemi.

Escolta Dokonania apostołów 27