ПСАЛТЫР 62:5-12 - Compare All Versions

Падзяліцца

Так дабраслаўлю Цябе ў жыцьці маім; у імя Тваё рукі мае падыму. Як лоем і алеем душа мая насычаецца, і радасным голасам вусны мае Цябе славяць, калі ўспамінаю Цябе я на ложку маім, думаю пра Цябе ў часіну начную, бо Ты дапамога мая, і ў цяні крылаў Тваіх я парадуюся; Душа мая да Цябе прыляпілася; правіца Твая трымае мяне. А тыя, што шукаюць пагібелі душы маёй, сыдуць у апраметную зямлі; паб'юць іх сілаю меча; стануць здабычаю лісаў; а цар усьцешыцца ў Богу, будзе ўслаўлены кожны, хто Яму прысягае, бо замкнуцца вусны ў тых, што гавораць няпраўду.

Яны толькі і радзяцца, як скінуць [яго] з высачыні; ім даспадобы няпраўда; яны вуснамі дабраслаўляюць, але ў нутры сваім праклінаюць! (Сэлях) Толькі ў Богу супачынеш, душа мая, бо на Яго спадзяваньне маё. Толькі Ён — скала мая і збаўленьне маё, умацаваны замак мой, дык не пахіснуся. У Богу збаўленьне маё і слава мая; скала моцы маёй, прыстанішча маё ў Богу. На Яго спадзявайся ў кожны час, народзе! Вылівайце перад абліччам Ягоным сэрцы вашыя, бо Бог — прыстанішча нашае. (Сэлях) Сыны чалавечыя — толькі марнасьць, сыны людзкія — хлусьня; калі пакладзеш іх на шалі, яны разам лягчэй за марнасьць! Не спадзявайцеся на крыўду, не марнейце ў зрабаваным, калі вам памножыцца багацьце, сэрца свайго да яго не прыкладайце! Раз сказаў Бог, а я двойчы пачуў гэта, што сіла — у Бога.