МАРКА 4:30-41 - Compare All Versions

Падзяліцца

І сказаў: да чаго прыпадобнім Царства Божае? альбо празь якую прытчу выявім яго? Яно - як зерне гарчычнае, якое, калі сеецца ў зямлю, ёсьць найменшае з усіх зярнят на зямлі: а як пасеяна, узыходзіць і робіцца большае за ўсякую траву, і пускае вялікае гольле, так што пад ценем ягоным могуць хавацца птушкі нябесныя. І такімі многімі прытчамі прапаведаваў ім слова, колькі яны маглі чуць; і бяз прытчы не казаў ім, а вучням сам-насам тлумачыў усё. Увечары таго самага дня сказаў ім: пераправімся на той бок. І яны, адпусьціўшы людзей, узялі Яго з сабою, як Ён быў, у лодку; зь Ім былі і іншыя лодкі. І паднялася вялікая бура; хвалі білі ў лодку, так што яна ўжо напаўнялася вадою. А Ён спаў на карме на ўзгалоўі. Яго будзяць і кажуць Яму: Настаўнік! няўжо Табе ня рупіць, што мы гінем? І ўстаўшы, Ён загразіў ветру і сказаў мору: суйміся, перастань. І вецер аціх, і зрабілася вялікая ціша. І сказаў ім: чаго вы такія палахлівыя? чаму ў вас няма веры? І ўбаяліся страхам вялікім і гаварылі і паміж сабою: хто ж гэта, што і вецер і мора слухаюцца Яго?

І сказаў: «Да чаго падобнае Валадарства Божае? Або ў якой прыповесьці выявім яго? Як гарчычнае зерне, якое, калі сеецца ў зямлю, ёсьць меншым за ўсе насеньні на зямлі; а калі пасеянае, узыходзіць і робіцца большым за ўсе расьліны, і пускае галіны вялікія, так што птушкі нябесныя могуць хавацца ў ценю яго». І многімі падобнымі прыповесьцямі гаварыў ім слова, колькі маглі яны слухаць, і без прыповесьці не гаварыў ім, а вучням асобна тлумачыў усё. І ў той самы дзень, калі надыйшоў вечар, кажа ім: «Пераплывем на другі бок». І яны, пакінуўшы натоўп, бяруць Яго, бо Ён быў у чаўне, і іншыя чаўны былі з Ім. І сталася вялікая бура, і хвалі білі ў човен, так што ён ужо напаўняўся [вадою]. А Ён спаў на карне на падушцы. І будзяць Яго, і кажуць Яму: «Настаўнік! Ці ж Цябе не клапоціць, што мы гінем?» І Ён, падняўшыся, забараніў ветру і сказаў мору: «Замаўчы, суцішся!» І сьціх вецер, і сталася вялікая ціша. І кажа ім: «Чаму вы так палахлівыя? Ці ж ня маеце веры?» І яны спалохаліся страхам вялікім, і гаварылі адзін аднаму: «Хто ж Ён, што вецер і мора слухаюцца Яго?»