Папулярныя біблейскія вершы з Evangeliið eftir Lukas 12

Падзяліцца

So verið tit tá búnir, tí at tann tíma, sum tit ikki halda, kemur menniskjusonurin!»

Søkið heldur ríki hansara, tá skal hetta verða tykkum givið umframt.

Og hann segði við tey: «Ansið eftir og varið tykkum fyri øllum gírni, tí at um onkur hevur almikið góðs, so stendur tó ikki lív hansara í tí, hann eigur.»

tí at har sum skattur tykkara er, har vil eisini hjarta tykkara vera.

Men hvør tykkara kann við stúran síni leggja eina alin aftur at hædd síni?

Men hann segði við lærusveinar sínar: «Tí sigi eg tykkum: Stúrið ikki fyri lívinum, hvat tit skulu fáa at eta; ikki heldur fyri likaminum, hvat tit skulu fáa at fara í.

Ja, um tað so eru hárini á høvdi tykkara, so eru tey tøld øll somul. Óttist ikki, tit eru meira verdir enn mangir spurvar.

Ber ei ótta, tú fylgið lítla, tí at væl hevur tað líkað faðir tykkara at geva tykkum ríkið!

Gevið gætur eftir ravnunum; teir hvørki sáa ella heysta, teir hava hvørki hjall ella løðu, og Guð føðir teir. Hvussu nógv eru ikki tit mætari enn fuglarnir.

Og spyrjið tit tí ikki um, hvat tit skulu fáa at eta, og hvat tit skulu fáa at drekka, og verið ikki hugfalnir!

Men tá ið Guð soleiðis klæðir grasið á markini, sum stendur í dag, men í morgin verður blakað í ovnin, hvør mikið meira tá tykkum, tit fátrúnu!

Men einki er fjalt, sum ikki skal koma upp, og einki er loynt, sum ikki skal verða kunnigt.