ज़ेन्च़रे यशायाह नेबेरी किताबी मां लिखेरूए,
“सुनसान ठैरी मां फुकारने बालेरी आवाज़ एइचे कि,
‘प्रभुएरी बत बनाथ ते तैसेरी बत्तां पेट्ठी केरा।’”
“डुग्घी ठारां सैरी भेरोई गैनिन,
हर अक पहाड़ ते च़ौढ़ु बिछ़ड़नोए
ते ज़ैना ट्लेढी बत्तन तैना सिद्धी केरनिन ज़ैना उन्ढी उबरिन तैना पेट्ठी केरनिन।
ते सब लोक तैस हेरेले, ज़ै परमेशरे तैन मुक्ति देने भेज़ोरोए।”