Àwọn Ẹsẹ Bíbélì Tí Ọ̀pọ̀ Èèyàn Mọ Marko 4

Pín

E si u ngre, qërtoi erënë, edhe detit i tha: Pusho, mos u ndiej. E mbeti era, e u bë bunac’ e madhe. E u thot’ ature: Pse ini kështu trëmbëlakë? Qish nukë kini besë?

E u frikuanë frikë të madhe, e thoshnë njeri me jatërinë: Vallë cili është kij, që edhe era, edhe deti e digjojënë?

E ai qe mb’anë të prapësme të varkësë mbi një jastëk, e flijte, e e zgjuanë atë, e i thonë: Dhaskal, nukë të pret tij që mënjënd humbasëmë?

E u thosh ature: Viri re mirë mb’ato që digjoni. Me atë matës që matni, me atë do t’u matetë edhe juvet, edhe do t’u shtonetë juvet që digjoni.

E thoshte: Kështu është mbretëria e Perndisë, si një njeri që të shtjerë farënë mbë dhe. E flë, e ngrihetë nat’ e ditë, e fara bin e rritetë, kur ai s’e di.

Ai që ka veshë për të digjuarë, le të digjojë.