Популярні біблійні вірші з Marcus 11

Поділитись

Deirim liḃ d’á ḃríġ sin: An uile rud ar doṁan a ḃeiḋ agaiḃ ’á iarraiḋ i nḃúr n-úrnuiġṫe, creidiḋ go ḃfaġaiḋ siḃ é agus ġeoḃaiḋ siḃ é.

Go deiṁin a deirim liḃ, an t-é a déarfaiḋ leis an gcnoc so: Tógtar ṫu agus caiṫtear sa ḃfaraige ṫu, agus ná staonfaiḋ sé ’n-a ċroiḋe, aċ go gcreidfiḋ sé go ndéanfar an rud adeir sé, déanfar é ḋó.

Agus nuair a stadfaiḋ siḃ ċun úrnuiġṫe ḋéanaṁ, má ḃíonn aon níḋ agaiḃ i gcoinniḃ aoinne, maiṫiḋ dó é; ionus go maiṫfeaḋ ḃúr n-Aṫair atá ins na flaṫais ḃúr bpeacaí ḋaoiḃ-se.

Agus d’ḟreagair Íosa agus duḃairt sé leó: Bíoḋ creideaṁ Dé agaiḃ.

Agus ḃí sé ag teagasg, agus duḃairt sé leó: Ná fuil sgríoḃṫa: Taḃarfar tiġ ċun úrnuiġṫe do sna geintiḃ go léir ar mo ṫiġ-se? Aċ tá cuinigéar biṫeaṁnaċ déanta agaiḃ-se ḋe.

Agus an ṁuintir a ḃí ar tusaċ agus ar deire ḃíodar ag liúiriġ, agus deiridís: Hósanna.

Is beannuiġṫe an t-é atá ag teaċt i n-ainim an Tiġearna. Is beannuiġṫe ag teaċt an ríġeaċt so ár n-aṫar Dáiḃid. Hósanna ins na flaṫais is aoirde.