Популярні біблійні вірші з Eóin 17

Поділитись

Is fírinne do ḃriaṫar.

Agus isí seo an ḃeaṫa ṡíoruiḋe, go gcuirfidís aiṫne ort-sa, an t-aon Dia fírinneaċ aṁáin, agus ar Íosa Críost a ċuiris uait.

Ní h-ar a son aṁáin, áṁṫaċ, atáim ag guiḋe, aċ, mar an gcéadna, ar son na ndaoine a ċreidfiḋ ionam tré n-a mbriaṫar; Ionus go mb’ aon iad go léir, fé mar ataoí-se, a Aṫair, ionam-sa agus mise ionat-sa; go mbeidís seo ’n-a n-aon ionainn; i dtreó go gcreidfeaḋ an saoġal gur ċuiris-se uait mé.

Nílim ’ġá iarraiḋ go dtógfá as an saoġal iad, aċ go gcoimeádfá saor ó’n olc iad.

Agus an soillsiú a ṫugais-se orm-sa, do ṫugas-sa orṫa so é, ionus go mb’ aon iad, fé mar is aon sinne. Mise ionta so, agus tusa ionam-sa, ionus go mbeidís beaċtuiġṫe i n-aon; agus go n-aiṫneóċaḋ an saoġal gur ċuiris-se uait mé, agus gur ṫugais gráḋ ḋóiḃ seo fé mar a ṫugais gráḋ ḋóm-sa.