Популярні біблійні вірші з Gníoṁarṫa 4

Поділитись

Óir níor tugad do ḋaoine ainim eile fá neaṁ le ’na gcaiṫfar sinn a ṡáḃáil.

Agus nuair a ḃí an ġuíḋe déanta acu do ċriṫ an áit ’na raḃdar cruinniġṫe agus do líonaḋ leis an Spioraid Naoṁ iad go léir agus do laḃradar briaṫar Dé le seasaṁaċt aigne.

Agus anois, a Ṫiġearna, féaċ ar an mbagairt seo acu ’á ḋéanaṁ, agus taḃair do d’ṡeirḃísiġ do ḃriaṫar a laḃairt go seasaṁaċ

Is í seo an ċloċ úd a fuair diúltaḋ uaiḃre, sa tsaoirseaċt, agus gun deineaḋ cloċ ċínn ċúinne ḋi, Agus ní’l slánú i n-aoinne eile.

Ansan, nuair a ċonnacadar Peadar agus Eóin agus iad ċóṁ seasaṁaċ, agus nuair a fuaradar gur ḋaoine iad a ḃí gan taḃairt suas, gan foġluim, ḃí iongna orṫa; agus d’aiṫníġdar iad, go mbídís i ḃfoċair Íosa

Agus ḃí ag an sluaġ a ċreid, aon ċroiḋe aṁáin agus aon aigne aṁáin, agus ní deireaḋ aoinne go mba leis féin aon níḋ a ḃíoḋ ’n-a ṡeilḃ aċ ḃí gaċ níḋ cóṁċoitċian acu.