Популярні біблійні вірші з Y Salmau 103

Поділитись

Fy enaid n’âd fawl f’Arglwydd nef, na’i ddoniau ef yn angof.

Yr hwn sy’n maddau dy holl ddrwg, yr hwn a’th ddwg o’th lesgedd: Yr hwn a weryd d’oes yn llon, drwy goron a’i drugaredd. Hwn a ddiwalla d’enau di â’i lawn ddaioni pybyr: Drwy adnewyddu yt’ dy nerth, mor brydferth a’r hen eryr.

Fy enaid mawl sanct Duw yr Ion, a chwbl o’m eigion ynof.

Ac fel y bydd nawdd, serch, a chwant tâd da iw blant naturiol, Felly cawn serch ein tâd o’r nef, os ofnwn ef yn dduwiol.

Os pell yw’r dwyrain olau hin oddiwrth orllewin fachlud: Cyn belled ein holl bechod llym, oddiwrthym ef a’i symmud.

Duw llawn yw o drugaredd: Hwyr yw ei lid, parod ei râd, fal dyna gariad rhyfedd.

Nid yn ol ein drygau y gwnai â ni: ni’n cosbai cymmaint. Cyhyd ac yw’r ffurfafen fawr oddi ar y llawr o uchder, Cymaint i’r rhai a’i hofnant ef, sydd nawdd Duw nef bob amser.

Yno y mae ei orseddfa ef, sef yn y nef tragwyddol: A llywio y mae ef bob peth, drwy ei frenhinieth nefol.