Популярні біблійні вірші з Матто* 22

Поділитись

Исо ҷавоб дода гуфт: «Қонуни аввалин ва муҳимтарин ин аст, ки „Худованд Худои худро бо тамоми дилу ҷон ва бо тамоми ақлу ҳушат дӯст дор“. Дуюмаш ҳам монанди он аст: „Дигаронро мисли худ дӯст дор“.

Ин ду қонун асоси тамоми шариати Мусо ва гуфтаҳои пайғамбарон аст».

Зеро бисёр касон даъват шудаанд, лекин интихобшудагон кам ҳастанд».

Зеро дар рӯзе, ки мурдаҳо зинда мешаванд, онҳо на зан мегиранду на шавҳар мекунанд, балки мисли фариштаҳои осмон мегарданд.

Тангаи андозро ба Ман нишон диҳед». Онҳо ба Ӯ диноре оварданд. Исо пурсид: «Дар ин танга акс ва номи киро мебинед?» «Шоҳаншоҳро», – ҷавоб доданд онҳо. Он гоҳ Ӯ ба онҳо гуфт: «Пас он чи аз они шоҳаншоҳ аст, бояд ба шоҳаншоҳ баргардонда шавад ва он чи аз они Худост, ба Худо».