Оятҳои маъмули Инҷил аз ئنجیل مەتا 27

Паҳн кунед

نزیک سات سێ نیمەڕو عیسا وه دەنگ بەرز هاوار کرد: «ئیلی، ئیلی، لەما سەبەقتەنی؟» یانێ «ئێ خوداێ من، ئێ خوداێ من، ئەڕا مه هیشتیدە جێ؟»

ئمجا پەردەێ مابەد له بانەو تا خوار بیه دو کوتەو. زەوی لەرزەی و کوچگەگان شەق بردن. قەوریلیش واز بین و فره له موقەدەسیل که مردوین، زنیەو بین.

عیسا یەێ جارتر وه دەنگ بەرز هاوار کرد و هەناس ئاخرێ هەڵکیشا.

وەختێ فەرماندەێ سەربازەگان و ئایەمەگانێ که نگابانی عیسا دیان، زەویه لەرزه و ئەو چشتیله که هەڵکەفت دین، فره رخێان چی، وەتن: «وه ڕاسی ئیه کوڕ خودا بی.»

وه سات دوانزەێ نیمەڕو تا سات سێ دویای نیمەڕو، تیەریکی، گشت ئەو وڵاته گرده وەر.

پیلاتوس له لێان پرسی: «ئێ چه وه عیسا بکەم که وەپێ ئویشن مەسیح؟» گشتێان وەتن: «بکوتێ بان سەلیب!» پیلاتوس وەت: «ئەڕا چه؟ چ کار گەنێگ کردێه؟» وەلێ ئەوانه وه دەنگ بەرزتر هاوار کردن: «بکوتێ بان سەلیب!»