اوّلین نامه قُرِنتیان وَسین 11
11
1پَس، می جی سرمَخش هَگیرین، هَمونجور که مَن مَسیح جی سرمَخش گیرنَم.
سَرِ بَپوشانین
2اَسِه شیمی تعریفِ کانَم که هَمِه چی یه دِلِه مَرِه شیمی یاد هارنین و حتّی اون رسم و رسومِایی که شِمِره بِسپارسَّم رِه حفظ کانید.
3وَلی خَنَم بِدانید که هر مَردِ سَر، مَسیحِ، وهر زِنایِ سَر، اونه شویِه، وَ مسیحِ سَر خُدائِه. 4هر مَردی که خودشه سَر بَپوشانِه دُعا یا نبوّت هَکونه، خودشه سَرِ بیحِرمت هَکُردِه. 5ولی هر زِنایِی که سَرلخت دُعا یا نبوّت هَکونه، خودشه سَرِ بیحِرمت هَکُردِه؛ اونه این کار دُرس اینهِ مِثانِ که خودشه سَرِ بَتراشیه بو. 6چون اَگِه ایتا زِنا خودشه سَرِ لُخت کانه، پَس بایسّی خودشه مو رِه کوتاه هَکونه؛ ولی اوجه یه جی که زِنایِ وَسین عارِ که خودشه مو رِه کوتاه هَکونه یا بِتراشه، پَس بایسّی خودشه سَر یِچّی بَنِه. 7مَرد نباید خودشه سَر بَپوشانِه، چون اون خُدایِ دیم و جلالِ؛ وَلی زِنا، مَردَای جلالِ. 8چون مَرد، زِنایِ جی بِوجود نومَه، بلکه زِنا مَردَای جی بِوجود بوما؛ 9وَ مَرد، زِنایِ وَسین خَلق نَبا، بلکه زِنا، مَردَای وَسین خلق هَبا. 10اینِه وَسین و فِرشتِگانِ خاطِری، زِنا بایسّی اقتدارِ جی نِشانِه ایی خودشه سَر بِدارِه. 11با این وجود، خُداوَندِ دِلِه، نه زِنا مَردَای جی سیفائِه، نه مَردَای زِنایِ جی. 12هَمونجور که زِنا مَردَای جی بِوجود بوما، مَردای هَم زِنایِ طریقِ جی بِوجود هَنه، وتمام این چیزان خُدایِ جیه. 13خودتان قضاوت هَکُنید: زِنایِ وَسین دُرِسِّه که سَرلُخت خُدای وَر دُعا هَکونه؟ 14مَگِه طبیعت خودِش شِمِره یاد نَدِنه که اَگِه ایتا مَردَای بُلَندِ مو بِدارِه، اونه وَسین عارِ، 15وَلی اَگِه ایتا زِنا بُلَندِ مو بِدارِه، اونه وَسین افتخاره؟ چون بُلَندِ مو بَپوشانیَن وَسین زِنا رِه هَدَه هَبا. 16اَگِه یِنَفَر بِخواد خودِشه ساز بَزِنِه، باید باگوُم که اَما و خدایِ کلیساهای دِلِه اینجور رسمی دَنیِه.
خُداوَندِ شام
17وَلی اونچه که اَلآن شِمِره حُکم کانَم، اَصلاَ شیمی جی تعریف نُکانَم، چون موقه ایی که شما همدیگر هَمرَه جَم بونین، فایده ایی که نِداره هیچ، ضرر هم داره. 18اَوَل اینکه اِشنَوِنَم وختی که کلیسای مثان هَمدیگَرِ هَمرَه جَم بونید، شیمی میِن دو دَسِّگی دَرِه، و اینه تا اندازه ایی باور کانَم. 19چون بایسّی این دودسِّگی شیمی میِن دَبو تا اینجوری اوشانیکه شیمی مین راس راسی ایمان دارِن معلوم هَبون. 20موقه ایی که شُما یِجا همدیگر هَمرَه جَم بونید، خُداوندِ شام بُخاردَن وَسین نیِه. 21چون غذا بُخاردَن موقِه، شیمی جی هر کدام بدون اینکه یِنفر دیگَرِ منتظر هَبو خودشِ شامِ خارنِه، جوریکه یِنفر وَشنا ماندِنِه، یِنفر دیگر مَس بونه. 22مَگِه سِرِه نِدارید که اونه دِلِه بُخارین و بَنوشین؟ یا اینکه کلیسایِ خُدا رِه بی حرمت کانید و فقیرِ آدَمان رِه کوچِک اِشمارنین؟ شِمِره چی باگوُم؟ این کارِ وَسین شیمی جی تعریف هَکُنَم؟ نه نُکانَم.
23چون مَن اونچه که شِمِره بِسپارِسِّم رِه، خُداوَندِ جی بِیتَم، که عیسیِ خداوند اون شُویی که اونه دُشمنِ تسلیم هَکُردَن، نان رِه بِیته 24و شکر هَکُردِه، پاره هَکُردِه و باَگوته: «این می تَن شیمی وَسین. اینه به می یاد بِجا بیارین.» 25همینجور هم، بعدِ شام، پیالِه رِه بِیته و باَگوته: «این پیالِه، می خونِ دِلِه تازه عهدِ. هر دفه که اونه جی نوشِنِین، به می یاد اینجور هَکُنید.» 26چون هر وَخت این نانِ جی بُخارین و این پیالِه یه جی بَنوشین، خُداوندِ بَمِردَنِ اِعلام کانید تا وَختی که وَگِرده.
27پَس هر کی اونجور که درُس نیه نانِ جی بُخارِه و خُداوَندِ پیاله یه جی بَنوشِه، عیسی یه خداوند خونِ خاطِری تقصیرکار بونه. 28هر کی پِیش اَز اونکه نانِ جی بُخارِه و پیاله یه جی بَنوشِه، خودِشِ آزمون هَکونِه. 29چون هر کی بدون اینکه خداوندِ تَنِ تشخیص هَدِه، بُخارِه و بَنوشِه، در اصل خودشه محکومیتِ بُخاردِه و بَنوشیِه. 30اینِ وَسینِ که شَیمی جی خیلیان ضعیف و مَریضَن و بعضیان هم بَمِردَن. 31وَلی اَگِه خودِمان رِه حکم کانِه بِیم، اَمِرِه حکم نَبونِه با. 32ولی اون موقِه که خداوند اَمَرِه حکم کانه، اَدَب بونیم تا دُنیایِ هَمرَه مَحکوم نَبیم.
33پَس اِی می اَداشان، وختی غذا بُخاردَن وَسین همدیگر هَمرَه جَم بونید، هَمدِیگَرِ منتظر بُمانید. 34اَگِه یِنَفَرِ وَشنایه، خودشه سِرِه یه دِلِه غذا بُخارِه تا شِیمی دورِ هَم جَمع هَبوسَّن محکومیتِ باعث نَبوُ. وَختی شیمی وَرجه بیئَم، بقیه چیزان بارِه گونم که چی هَکونین.
Trenutno izabrano:
اوّلین نامه قُرِنتیان وَسین 11: GMB
Istaknuto
Kopiraj
Uporedi
Podeli
Želiš li da tvoje istaknuto bude sačuvano na svim tvojim uređajima? Kreiraj nalog ili se prijavi
@ 2024 Korpu Company