ගීතාවලිය 49:7-15

අන් කෙනකුට ජීවිත විමුක්ති සැලසීමට හෝ ඒ අය උදෙසා දෙවියන්වහන්සේට මිදීමේ මිලයක් ගෙවීමට හෝ කිසි මිනිසකුට නුපුළුවන. ජීවිතයක මිදීමේ මිලය ඉතා ඉහළ ය. කිසි දා එය ගෙවා නිම කරන්නට බැරි ය. සදහට ම ජීවත්වීමට හා දිරා ජරාවට යෑම වැළැක්වීමට එය ප්‍රමාණවත් නැත. ප්‍රඥාවන්තයෝ මිය යති; අනුවණයෝ හා නූගත්තු ද වැනසී යති; ඒ හැම තමන්ගේ වස්තු සම්පත්, අනුන්ට තබා යති; ඒ වග ඕනෑ ම කෙනකුට පෙනේ. තමන්ගේ ම නමින් වූ වතු පිටි ඔවුනට තිබුණේ වී නමුදු, සදහට ම ඔවුන්ගේ නිවෙස් වන්නේ ඔවුන්ගේ සොහොන් ය. නිමක් නැති පරම්පරා දක්වා ඒවා ඔවුන්ගේ වාසස්ථාන වන්නේ ය. කොතරම් ධනවතකු වුව ද, මිනිසාට නො නැසී පැවතිය නො හැක. ඔහු ද වැනසී යන තිරිසනුන් හා සමාන ය. තමන් ගැන ම විශ්වාසය තබන්නන්ගේ ද ඔවුන්ගේ කියුම් අනුමත කරන ඔවුන්ගේ අනුගාමිකයන්ගේ ද ඉරණම මෙයයි. සෙලා ඔවුන් සිටින්නේ බැටළුවන් මෙන් මරණයට නියම කරනු ලදුව ය. මරණය, ඔවුන්ගේ එඬේරා වෙයි. ධර්මිෂ්ඨයෝ, උදයේ ඔවුන්ගේ පාලකයින් වන්නෝ ය. ඔවුන්ගේ රූපකාය ඔවුන්ගේ සැප මන්දිරවලින් දුරස්ථ ව, මිනී වළෙහි දිරා ජරාවට යන්නේ ය. එහෙත් මගේ ජීවිතය, දෙවියන්වහන්සේ ෂෙයෝලයේ බලයෙන් මුදා ගන්නා සේක; සැබවින් ම උන්වහන්සේ මා පිළිගන්නා සේක. සෙලා