Известные библейские стихи из MARCOS 14

Поделиться

Ug siya miingon, “Abba, Amahan, ang tanang mga butang mahimo nimo, kuhaa kanako kining kupa; hinuon dili sumala sa akong pagbuot, kondili sa imo.”

Pagtukaw ug pag-ampo aron dili kamo mahiadto sa pagsulay; sa pagkatinuod ang espiritu andam, apan ang lawas huyang.”

Sa pagkatinuod sultihan ko kamo, nga bisan asa sa tibuok kalibotan iwali ang Maayong Balita, ang gibuhat niining babayhana isugilon agig handomanan alang kaniya.”

Ug siya miingon kanila, “Ang akong kalag napuno sa kasubo nga ikamatay. Pabilin kamo dinhi ug pagtukaw.”

Samtang nangaon sila, si Jesus mikuha ug pan, ug sa napanalanginan na niya kini, iya kining gipikaspikas ug gihatag kanila ug siya miingon, “Pagkuha kamo, kini mao ang akong lawas.”

Unya mikuha siya ug kupa, ug sa nakapasalamat na siya, iya kining gihatag kanila ug nanginom silang tanan niini. Siya miingon kanila, “Kini mao ang akong dugo sa kasabotan nga giula alang sa daghan.

Ug si Jesus miingon kanila, “Kamong tanan manibog kay nasulat man, ‘Patyon nako ang tigbantay, ug ang mga karnero magkatibulaag.’

Bangon kamo ug manglakaw na kita. Tan-awa, ang magbudhi kanako ania na sa duol.”

Apan si Jesus miingon kaniya, “Sa pagkatinuod, sultihan ko ikaw nga karong gabhiona, sa dili pa motuktugaok sa makaduha ang manok, ilimod nimo ako sa tulo ka higayon.”