Известные библейские стихи из SANTIAGO 3

Поделиться

Apan ang kaalam nga gikan sa kahitas-an una sa tanan putli, unya makidaiton, malumo, mamati ug katarongan, puno sa kaluoy ug sa mga maayong bunga, walay pinalabi ug dili tigpakaaron-ingnon.

Kinsa ba diha kaninyo ang maalamon ug masinaboton? Pinaagi sa iyang maayong paggawi kinahanglang magpakita siya sa iyang binuhatan diha sa kaaghop sa kaalam.

Ug ang bunga sa pagkamatarong diha sa pakigdait, gipugas alang sa mga nagbuhat ug kalinaw.

Kay diin gani anaa ang kasina ug ang hinakog nga tinguha anaa usab ang kagubot ug ang tanang ngil-ad nga buhat.

Pinaagi sa dila gidayeg nato ang Ginoo ug Amahan, ug pinaagi niini gitunglo nato ang mga tawo nga binuhat sumala sa dagway sa Dios. Gikan sa mao rang usa ka baba nanggula ang pagdayeg ug pagpanunglo. Mga igsoon ko, kining butanga dili angayng buhaton.

Ug ang dila usa ka kalayo. Sa mga bahin sa atong lawas, ang dila maoy usa ka kalibotan sa pagkadaotan nga naghugaw sa tibuok lawas ug nagduslit sa tibuok kinaiyahan, ug dinuslitan ug kalayo sa imperno.

Apan walay tawo nga makahimo pag-anad sa dila, usa ka daotan nga naghigwaos, puno sa hilo nga makamatay.

Mga igsoon ko, dili kinahanglan nga daghan kaninyo ang mahimong mga magtutudlo kay nahibalo man kamo nga labaw ka higpit ang paghukom nga atong madawat.