Известные библейские стихи из GENESIS 49

Поделиться

Ang sitro dili mobiya gikan kang Juda, o ang baston sa tigmando gikan sa taliwala sa iyang mga tiil, hangtod nga siya nga tag-iya niini moabot ug maiya ang pagkamasinugtanon sa mga katawhan.

Si Jose usa ka sanga nga mabungahon, sanga nga mabungahon tupad sa usa ka tubod, ang iyang mga salingsing nagtabon sa paril. Ang mga tigpana bangis nga misulong kaniya, ug mipana kaniya, ug migukod kaniya pag-ayo

Apan ang iyang pana nagpabilin nga wala matarog, ug ang iyang mga bukton naabtik pinaagi sa mga kamot niadtong Gamhanan ni Jacob, pinaagi sa ngalan sa Magbalantay, ang Bato ni Israel, pinaagi sa Dios sa imong amahan nga motabang kanimo, ug sa Dios nga Labing Gamhanan nga magpanalangin kanimo, sa mga panalangin nga gikan sa langit sa itaas, sa mga panalangin sa kahiladman nga anaa sa ilalom, mga panalangin sa dughan ug sa taguangkan.

Juda, ang imong mga igsoon magdayeg kanimo, ang imong kamot anha sa liog sa imong mga kaaway, ang mga anak sa imong amahan mangyukbo kanimo. Si Juda itoy sa liyon. Gikan sa mga tukbonon misaka ikaw, anak ko. Mikamang siya ug milayat sama sa liyon, sama siya sa liyon nga baye; kinsa ang mangahas sa pagpukaw kaniya?

Ruben, ikaw mao ang akong kamagulangan, ang akong kalig-on ug ang unang bunga sa akong kusog, nag-una sa dungog, nag-una sa gahom. Dili mahimutang sama sa tubig; dili ikaw mahimong pangulo, kay misaka ikaw sa higdaanan sa imong amahan, unya gihugawan nimo kini, gisaka nimo ang akong higdaanan.