Известные библейские стихи из EXODO 15

Поделиться

Siya miingon, “Kon mamati gayod kamo pag-ayo sa tingog sa GINOO nga inyong Dios ug magbuhat sa unsay matarong sa iyang mga mata, ug magpatalinghog sa iyang mga sugo ug magtuman sa tanan niyang mga lagda, walay bisan unsang sakit nga ipahamtang nako kaninyo nga akong gipahamtang sa mga Ehiptohanon kay ako mao ang GINOO nga nag-ayo kaninyo.”

Ang GINOO mao ang akong kusog ug akong awit, ug siya nahimo nga akong kaluwasan; kini mao ang akong Dios, ug ako magdayeg kaniya, ang Dios sa akong katigulangan, ug pasidunggan nako siya.

“Kinsa man ang sama kanimo, O GINOO, taliwala sa mga dios? Kinsa man ang sama kanimo, halangdon diha sa pagkabalaan, kahadlokan diha sa mga mahimayaong buhat, nagbuhat sa mga katingalahan?

“Ikaw sa imong gugmang walay paglubad nagmando sa katawhan nga imong gilukat; gitultolan nimo sila pinaagi sa imong kusog ngadto sa imong balaang puluy-anan.

Sa pag-abot nila sa Mara, wala sila makahimo sa pag-inom sa tubig sa Mara kay pait man kini. Tungod niana, ginganlan ang dapit ug Mara. Ug ang katawhan nagbagulbol batok kang Moises nga nag-ingon, “Unsa may atong imnon?” Ug si Moises nagpakitabang sa GINOO ug ang GINOO nagpakita kaniya ug usa ka kahoy, ug gihulog niya kini sa tubig ug ang tubig nahimong tam-is. Didto ang GINOO naghimo alang kanila ug usa ka lagda ug usa ka tulumanon ug didto iyang gisulayan sila.