Известные библейские стихи из DANIEL 6

Поделиться

Sa pagkahibalo ni Daniel nga ang kasulatan gipirmahan, miadto siya sa iyang balay diin adunay mga bintana sa lawak sa itaas nga abli paingon sa Jerusalem ug siya miluhod sa makatulo sa usa ka adlaw ug nag-ampo ug nagpasalamat sa atubangan sa iyang Dios, sama sa iyang gihimo kaniadto.

Ang akong Dios nagpadala sa iyang anghel, ug gitak-om ang baba sa mga liyon, ug sila wala makaunsa kanako tungod kay ako nakita nga walay ikasaway diha sa iyang atubangan ug usab sa imong atubangan. O hari, wala akoy nabuhat nga sayop.”

Ako nagbuhat ug kamandoan aron nga sa tanang ginsakpan sa akong gingharian, ang mga tawo magkurog ug mangahadlok sa atubangan sa Dios ni Daniel, Kay siya mao ang Dios nga buhi nga naglungtad hangtod sa kahangtoran; ang iyang gingharian dili mabungkag ug ang iyang paghari mohangtod sa kahangtoran. Siya nagpalingkawas ug nagluwas, ug nagbuhat siya ug mga ilhanan ug mga katingalahan sa langit ug sa yuta, siya maoy nagluwas kang Daniel gikan sa gahom sa mga liyon.”

Unya ang hari misugo ug gidala si Daniel ug gitambog ngadto sa langob sa mga liyon. Ang hari miingon kang Daniel, “Magluwas unta kanimo ang imong Dios nga imong gialagaran sa kanunay!”