Versete biblice populare din 2. Tessalonicha 2

Împărtășește

Lot junt von kjeenem opp irjent eenen Wajch aunschmäaren. Ieescht mott daut komen, daut väle von Gott auffaulen, un daut de jesazloosa beesa Mensch, dee fa de Hal bestemt es, verendach kjemt.

Wie motten Gott dän tietäwa danken fa junt, onse Breeda, dee de Har goot es. Gott haft junt von Aunfank aun jewält, daut jie seelich woaren. Hee heilicht junt em Jeist un lat junt aun de Woarheit jleewen.

Hee es Gott sien Fient, dee sikj jäajen aules sat waut Gottesdeenst heet un heilich jehoolen woat. Dee jeit soo wiet, daut hee sikj en Gott sienen Tempel sat, un sajcht, hee es Gott.

Mucht ons Har Jesus Christus selfst un Gott ons Voda, dee ons goot es un ons eenen eewjen Troost un eene goode Hopninj derch siene Jnod jejäft haft, june Hoaten treesten un junt stoakj moaken en aul goodet doonen un räden.

Doawäajen schekjt Gott an jewaultjen Errlieren, daut see de Läajes jleewen

De Jesazloosa woat en Soton siene Krauft komen, un derch dee woat hee veloagne Tieekjens un faulsche Wunda doonen. Hee woat deejanje toom beesen veleiden, dee veloaren gonen, wiels see räakjnen dee Woarheit nuscht, dee an raden kunn, un haben dee nich aunjenomen.

De Jesazloosichkjeit es em Jeheemen aul aum Woakj, oba ieescht mott dee noch wajch jenomen woaren, dee daut noch opphelt.