Popularne wersety biblijne z 2 Teasalónaigh 2

Udostępnij

Ná mealladh aon duine sibh ar aon slí, mar ní foláir don cheannairc teacht ar dtús, agus ní foláir dʼfhear an oilc é féin a nochtadh–is é sin mac an léir-scrios ta

Tá sé dʼfhiacha orainne a bheith ag gabháil buíochais le Dia gan stad mar gheall oraibh, a bhráithre, a bhfuil gnaoi an Tiarna oraibh, de bhrí gur roghnaigh Dia ó thús sibh chun go slánófaí sibh trí naomhú ón Spiorad agus trí chreidiúint sa bhfírinne.

an t-áibhirseoir a ardaíonn é féin os cionn gach neach atá in ainm a bheith ina Dhia nó ina dhíol ómóis, go dtí go suíonn sé faoi i dteampall Dé agus é a mhaíomh gur Dia é féin.

Agus go gcuire Íosa Críost féin ár dTiarna agus Dia, ár nAthair, a thug grá dúinn agus a bhronn orainn in aisce sólás síoraí agus dóchas daingean, go gcuire siad sólás croí oraibh agus go dtreisí siad libh i ngach gníomh agus briathar fónta.

Agus sin é an fáth a gcuireann Dia an mearbhall ag obair orthu sa tslí go gcreideann siad an t-éitheach.

Faoi mar is dual do ghníomhaireacht Shátain, tiocfaidh an mac mallachta faoi lánchumhacht, le comharthaí agus le fearta bréige, agus le teann urchóide cuirfidh sé cluain orthu siúd atá ar bhealach a n-aimhleasa, de bhrí nach nglacfaidh siad leis an ngrá don fhírinne a chuirfeadh ar lámh shábhálta iad.

Tá cumhacht dhiamhair an oilc ag obair cheana féin agus gan í ach ag fanacht go dtógfar as an tslí an té úd atá dá cosc.