Populære bibelvers fra زبُور 9

Del

کسای که نام تُو ره مِینَخشه، تَوَکُل خُو ره دَز تُو مُوکُنه، چُون تُو اَی خُداوند، کسای ره که دَ طلبِ ازتُو یَه، ایله نَکدے.

اَی خُداوند، ما تُو ره قد تمامِ دِل-و-جان خُو شُکر-و-سِپاس مُوگیُم؛ ما از پگِ کارای عجِیب تُو نقل مُونُم.

خُداوند بَلدِه مظلُوما یگ پناهگاه اَسته، یگ پناهگاه دَ غَیتِ مُشکِلات-و-سختی.

ما دَ حُضُور تُو خوشی و خوشحالی مُونُم؛ ما بَلدِه سِتایشِ نام تُو سرُود میخانُم، اَی قادِر مُتعال.

اُو دُنیا ره عادِلانه قضاوَت مُونه و قد اِنصاف دَ دادِ قَوم ها مِیرَسه.