Populære bibelvers fra مَتّی 27

Del

نِزیکِ ساعت سه عیسی با صدای بلند داد ایزَه: «ایلی، ایلی، لَمّا سَبَقْتَنی؟» یعنی «خدای مه، خدای مه، به چه به مه ول اِدکِردِن؟»

همو موکَع، پردۀ معبد اَ بالا تا پایین دو پَرک بو. زمین لرزی و سنگُ تَرَک ایخا. کَبرُ هم واز بودِن و خیلی اَ آدموی مقدّس که مُردَرِن، زنده بودِن.

عیسی یه بار دگه با صدای بلند غار ایزَه و جُن ایدا.

وختی که اُ افسر رومی و کسوئی که باهاش نِگَهبُنی عیسی رو شادا، زلزله و همۀ اِتفاکویی که کَفتَهُ شُدی، تِرس وا جُنِشُ کَ و شُگُفت: «حکیکتاً که اُ پُسِ خدائَه.»

اَ ساعت دوازده ظهر تا ساعت سه پِسین کُلِ اُ سرزمین تار بو.

پیلاتُس بهشُ ایگُفت: «پَ با عیسایی که بهش مسیح اَگَن، چه بُکنُم؟» مردم همه شُگُفت: «به اُ به صلیب ایبِکَش.» پیلاتُس ایگُفت: «به چه؟ مگه چه بدی ایکِردِن؟» ولی اُشُ بلندتِه جار شُزَه که: «به اُ به صلیب ایبِکَش!»