Vinsæl biblíuvers úr Datguddiad 7

Edrychais eto ac roedd tyrfa enfawr o bobl o mlaen i – tyrfa mor aruthrol fawr, doedd dim gobaith i neb hyd yn oed ddechrau eu cyfri! Roedden nhw’n dod o bob cenedl, llwyth, hil ac iaith, ac yn sefyll o flaen yr orsedd ac o flaen yr Oen. Roedden nhw’n gwisgo mentyll gwynion, ac roedd canghennau palmwydd yn eu dwylo.

Roedden nhw’n gweiddi’n uchel: “Ein Duw sydd wedi’n hachub ni! – yr Un sy’n eistedd ar yr orsedd, a’r Oen!”

Oherwydd bydd yr Oen sydd wrth yr orsedd yn gofalu amdanyn nhw fel bugail, ac yn eu harwain nhw at ffynhonnau o ddŵr ffres y bywyd. A bydd Duw yn sychu pob deigryn o’u llygaid nhw.”

Dyna pam maen nhw yma’n sefyll o flaen gorsedd Duw, ac yn ei wasanaethu yn ei deml ddydd a nos. Bydd yr Un sy’n eistedd ar yr orsedd yn eu cadw nhw’n saff. Fyddan nhw byth eto’n dioddef o newyn na syched. Fyddan nhw byth eto yn cael eu llethu gan yr haul na gwynt poeth yr anialwch.

“Peidiwch gwneud niwed i’r tir na’r môr na’r coed nes i ni roi marc gyda sêl Duw ar dalcen y rhai sy’n ei wasanaethu.” Yna clywais faint o bobl oedd i gael eu marcio gyda’r sêl: cant pedwar deg pedwar o filoedd o bobl llwythau Israel