Népszerű bibliai igeversek innen: Exodo 15

Megosztás

Miingon siya, “Kon maminaw gayod kamo kanako, ang GINOO nga inyong Dios ug buhaton ninyo ang giisip ko nga matarong ug magtamod kamo sa akong mga sugo ug magtuman sa tanan kong ipabuhat kaninyo, dili ko kamo kastigohon sa bisan unsang sakit nga akong gipahamtang sa mga Ehiptohanon. Ako, ang GINOO, maoy nag-ayo kaninyo.”

Ang GINOO mao ang lig-on kong tigpanalipod; siya maoy nagluwas kanako. Siya ang akong Dios ug daygon ko siya, ang Dios sa akong katigulangan, ug mag-awit ako mahitungod sa iyang pagkagamhanan.

“GINOO, kinsa sa mga diosdios ang sama kanimo? Kinsay sama kanimo nga kahibulongan ug balaan? Kinsay sama kanimo nga nagbuhat ug mga milagro ug gikahadlokan tungod sa imong gamhanang mga buhat?

Tungod sa imong makanunayong gugma, gidala mo ang mga tawo nga imong giluwas; pinaagi sa kusog mo, gitultolan mo sila sa balaan mong puloy-anan.

Unya miabot sila sa Mara apan wala sila makainom sa tubig didto kay pait man kini kaayo, busa ginganlan kinig Mara. Nagmulo ang katawhan kang Moises ug nangutana, “Unsa may atong imnon?” Unya nag-ampo si Moises sa GINOO ug gipakitaan siya sa GINOO ug kahoy. Giitsa ni Moises ang kahoy ngadto sa tubig ug nawala ang kapait sa tubig. Didto gihatagan sila sa GINOO ug kasugoan ug didto gisulayan usab niya sila.