Suosittuja jakeita Raamatun kirjasta Hitt fyrra almenna bræv Pæturs 3

Jaa

men halgið Krist sum Harran í hjørtum tykkara; verið altíð búnir til verju fyri hvørjum manni, sum krevur roknskap av tykkum fyri ta vón, sum er í tykkum, men tó við spakføri og ótta, og havið góða samvitsku, so at teir, sum lasta tykkara góðu atferð í Kristi, mega verða til skammar í tí, sum teir tala ilt um tykkum sum illgerðarmenn.

Tí at Harrans eygu eru yvir teimum rættvísu, og oyru hansara vend til teirra bøn; men Harrans ásjón er vend ímót teimum, sum ilt gera.

Prýði tykkara skal ikki vera uttaná, sum tað at flætta hárið ella heingja upp á seg gullskreyt ella at lata seg í skartaklæði, men heldur hjartans dulda menniskja í óforgongiliga prýði hins spakføra og stilla anda, sum er dýrmett í Guðs eygum.

Tí at tann, sum vil elska lívið og síggja góðar dagar, skal varða tungu sína frá illum og varrarnar frá at tala fals, hann víki frá tí illa og geri tað góða, hann søki frið og stundi eftir honum!

Til endans, verið allir samhugaðir, samlíðandi, blíðir við brøðurnar, miskunnsamir, eyðmjúkir. Gjaldið ikki ilt fyri ilt ella deilan fyri deilan; men tvørtur ímót, vælsignið heldur, tí at til tess eru tit kallaðir, at tit skulu arva signing.

Og hvør er tann, sum kann gera tykkum ilt, tá ið tit eru ágrýtnir fyri tí góða?

hann víki frá tí illa og geri tað góða, hann søki frið og stundi eftir honum!

Tí at tað er betri, um tað soleiðis er Guðs vilji, at líða, tá ið ein ger gott, enn tá ið ein ger ilt.