کارا رسولا 7
7
صحبتا اِستیفان دِ بِراوَر شُورا یهود
1اوسِه کاهنِ اعظم ازِش پُرسی: «یعنی ایی چیا راسَن؟»
2اِستیفان گُفت: «ای بِرارا وَ بُواِآ گوشِتُو وا مَه با! خدای پُر جَلال، زِمانی که بُواِ اِیما ابراهیم دِ بینالنهرین بی، قبلِ ایی که و حَرّان مهاجرت کُنَه خُیِشِه وِش آشکارا کِرد، 3وُ وِش گُفت: ”اَ سَرزِمین خُیِت وُ اَ وَرِ تُروُطایفَت بَرو دَر، بَرو وِ سرزِمینی که وِت نِشُو مییم.“
4پَ اَ سَرزِمینِ کَلدانیا رفت دَر وُ دِ حَرّان سکونت کِرد. بعد مرگ بُواَش خدا او نِه و ایی سَرزِمینی که اِمرو دِش سکونَت دارید فِرسا. 5وا ایی حال خدا دِ ایی سَرزِمی هوچ میراثی وِش نَدا حتی وجبی، امّا وَعدَه دا که اونِ نِه وِ ابراهیم وَ بعد ابراهیم وِ نَسلش وِ مِلکیَت بَیَه هَر چَن ابراهیم او موقَع هَنی بَچهای نَشت. 6خدا وِش فَرمایِش کِرد: ”نسلِ تو دِ سَرزِمینِ بیگانَه غَریوی مِکَشَه وَ چارصد سال اونانِ وِ بَردِئی مُورَن وَ وِاونا ظُلم مُکُنَن.“ 7وَ خدا وِش فَرمایِش کِرد: ”مَه وِ ایی مِلَت که اینا بَنِهئیشُو نِه مُکُنَن داوری مُکُنِم وُ بعد او قوم مَه اَ او سرزِمی مِرَن دَر وَ دِ همی مکان مَنِ پَرسِش مُکُنَن.“ 8وَ خدا وِ ابراهیم عهدِ خَتِنَه نِه دا. اوسِه ابراهیم صاحوِ اسحق شُد وُ او نِه دِ هَش روزِگی خَتِنَه کِرد. وَ اسحق هَم صاحوِ یعقوب شُد، وَ یعقوب هَم صاحوِ دُوآزَ پاتْریارْک شد یعنی بواِ آ قوم اسرائیل.
9وَ بواِ آ ایما اَ رو حَسَد، یوسفِ فُرُوختِن وِ مصر. امّا خدا وا یوسف بی. 10وَ اونِه اَ تمام تَنگییاش رهایی دا وُ وِش حِکمَت دا وَ دِ وَرِ چِشِ فرعون عزیز کِرد، جوری که او نِه فَرمانروا مصر وَ رئیسِ دَربارِ خُیِش کِرد.
11اوسِه قَحطی وُ مصیبَتِ سختی سَراسر مصر وُ کَنعانِه گِرِفت دِ وَر، وَ بواِ آ ایما خوراک پیا نَکِردَن. 12امّا هَمی که یعقوب شِنُفت که دِ مصر گَنِم پیا مِشَه بواَ آ ایما نِه دِ سَفَرِ اولشو وِ اونچو فِرسا. 13دِ سفرِ دُوم یوسف خُیِشِه وِ بِراراش شِناسُن وُ فرعون اَ خانوادِۀ یوسف واخوَر شُد. 14پَ یوسف دستور دا وُ فِرسا دُمِ بُواَش یعقوبُ وارد تمام خانوادَش که همه شو وا هم هفتاد وُ پَینش نَفَر بییِن،خواست که بیان اونچو. 15وَ ایجور یعقوب آما وِ مصر وُ همونچونَم مُرد، هَم خُیِش وَ هَم بواَ آ ایما، 16امّا اجسادشو نِه وِ منطقَه شَکیم بُردِن وَ دِ مَقوِره ایی که ابراهیم اَ پسرا حَمُور وا پول نُقرَه خَریَه وی هَشتِن دِ قَبر.
17همی جور که زِمانِ رَسِسِنِ وَعدِۀ خدا وِ ابراهیم نَزیک مِشُد شُمارِ قُومِ ایمانَم دِ مصر زیاد مِشُد. 18تا ایکه پادشایی دیَر دِ مصر وُریسا که یوسفِ نِه نِمِشناخت. 19او پادِشا وا قِوُمِ ایما وا نیرنگ رفتار کِرد وُ وِ بواَ آ اِیما خیلی ظُلم کِرد وُ مجبورِشو کِرد تا نِوُزادانِ بَلَن سَرِ را تا بَمیرَن.
20دِ ایجور دِوُره ایی بی که موسی وِ دنیا آما. او دِ چِشِ خدا بَچه نازاری بی. موسی سِه ماه دِ خُونِۀ بُواَش بزرگ شد. 21هَمی که موسی نِه هَشتِن سَرِ را دختَرِ فرعون او نِه وِ اولادی گِرِفت وُ مِثِ بَچَه خُیِش بزرگ کِرد. 22وَ ایجور بی که موسی تمام حکمت مصریا نِه یاد گِرِفت وَ دِ گفتار وُ کردار دُونا بی.
23هَمی که موسی چِل سالَ شد، وا خُیِش ایجور فکر کِرد که بَرَ وضعِ حال بِرارای اِسرائیلیشِه بُویینَه. 24او وختی دیی مردی مصری وِ یکی اَ اونا ظُلم مُکُنَه پُشتیشِ کِرد وُ وا کُشتَنِ او مرد مصری، تَقاصِ او نِه گرفت. 25موسی گُمُو مِکرد بِراراش مِفَمَن که خدا ماخا وِ دَسِ او اونانِ نِه نجات بَیَه اما اونا نَفَمِسِن. 26صُواش دو نَفَرِ نِه دیی که وا هم دعوا مُکُنَن وِ نیَتِ ایکه اونا وا هم صلح کُنَن گُفت: ”ای مردا، شما بِرارید، چُنَ وا هم مِجَنگید؟“
27اما اونی که وِ همسایَه خُیِش زور مِگُفت موسی نِه زا کنار وُ وِش گُفت: ”کی تو نِه وِ رو اِیما رئیس وُ قاضی کِردَ؟ 28مَری ماخایی مَنَم بَکُشی، هموجور که دیشُو او مرد مصری نِه کُشتی؟“ 29هَمی که موسی ایی نِه شِنُفت فِرار کِرد وُ رَفت وُ دِ سَرزِمینِ مدیان آوارَ شُد، دِ اونچو صاحوِ دوتا پسر شد.
30چِل سال بعد ایی جریان، یِه رو دِ بیاوُو،نَزیکِ کُوءِ سینا، فرشتِهای دِ شعلۀ آتِش دِ مین بوتِه ایی گیاه خُیِشِه وِ موسی آشکار کِرد. 31هَمی که موسی ایی نِه دیی خُشکِشزا. هَمی که نَزیک شد تا سِیل کُنَه صدایی اَ طرف خداوند آما که: 32”مَنِم خدایِ بواِ آتو، خدایِ ابراهیم، اسحق وَ یعقوب.“ اَ تَرس لرزه اِفتا وِ جُونِ موسی وُ جُرعت نَکِرد سِیل کُنَه.
33اوسِه خداوند وِش گُفت: ”پَلایاتِ اَ پات دِرار، وِرِ ایکه جائی که وایسی یِی روش زِمینِ مُقَدسَ. 34وِ راستی مَه سیابختیِ قُومِ خُیِمهِ دِ مصر دییِمَ وُ نِکِهنالَهشُو نِه شِنُفتَم، وُ آمیَم دامو تا اونانِ نجات بَیِم ایسِه بیا تا تو نِه بَفرسِم وِ مصر.“
35همی موسایی که قُومِ ایما او نِه رَد کِردَن وُ وِش گُفتِن: ”کی تو نِه وِ رو ایما رئیس وُ قاضی کِردَ؟“هَمی مردِ نِه خدا وِرَتو وِ عنوانِ هَم رئیس وَ هَم رهانَندَه فِرسا وِ دَسِ فرشتِهای که دِ بوتِۀ آتِش خُیِشِه وِش آشکار کِردَ وی، 36ایی مرد همونی بی که دِ مصر وَ دِ راءِ دریای سُرخ وُ هَم دِ بیاوُو چِل سال معجزات وُ نَشونِه آیی کِرد وَ قُومِمُو نِه اَ مصر دِراوُد دَر.
37هَمی موسی وِ قُومِ اسرائیل گُفت: ”خدا اَ مینِ بِراراتو، پِیغمَری مِثِ مَه وِرَتو مِفِرسَه.“ 38وَ هَمی موسی بی که دِ بیاوُو دِ مینِ جِماعت بی، وُ هَم واردِ فرشتِهای بی که دِ کُوءِ سینا واش صحبت کِرد، وَ ایی فرشتَه وا بواِ آ اِیمانَم صحبت کِرد. موسی کَلام زِنَه نِه گِرِفت تا وِ اِیما بَرَسُونَه.
39اما بواَ آ اِیما زیرِ بارِش نَرَفتِن ،رَدِش کِردَن وُ دِ آرزو ایی بییِن تا وُرییَردَن وِ مصر. 40اونا وِ هارون گُفتِن: ”وِرَمو خدایانی بَساز تا دِ نوآ ایما بَرَن، وِرِ ایکه نِمِنیم وِ سَرِ ایی موسی که اِیما نِه اَ سَرزِمین مِصر دِراوُد دَر، شی آمییَ!“ 41دِ او روزا بی که بُتی وِ شکلِ گوسالَه ساختِن، وُ وِرَش قُرُونی کِردَن وُ وِ افتخارِ ساختَه دسِشو سورِساتی وِ پا کِردَن. 42اما خدا روشِ ازشو وُرییَشتُن وَ اونان نِه هَشت وِ حال خُیِشُو تا ستارآ آسمُونِ بَپَرَسَن، هَموجور که دِ کِتاوِ انبیا آمییَ:
”ای خاندانِ اسرائیل، مَیَر شما دِ او چِل سال دِ بیاوُو
وِرَ مَه قُرُونی وُ پیشکشی اُوُردِید؟
43شما خیمه بتِ مُلُوک وُ ستارَه خداتو رِفانِ نِه وا خُیِتو مِبُردید.
مجسمه آیی که شما وِرَ پِرسِش ساختِید.
ایسِه مَه شما نِه تبعید مُکُنِم وِ او طرف بابِل.“
44بواَ آ اِیما خیمه ده فرمانِنَم دِ بیاوُو وا خُوِیِشُو داشتِن، او چایِریی که موسی وِ دستورِ خدا، مطابق نِمُونِهای که دیدَ وی، ساخت. 45بواَ آ ایما وِ رهبری یوشَع، سَرزِمینِ کَنعانِه اَ مِلَتایی که خدا اَ سر راشو وُرمَشت،گرفتِن. چایِر ده فرمانِ وا خُیِشُو اُوِردِن، وُ او چایِر تا زِمان داوودِ پادِشا دِ اونچو مُن. 46داوود موردِ لطفِ خدا قِرار گِرِفت وَ اَ خدا خواس که خونِهای وِرَ خدای یعقوب بَسازَه. 47اما سلیمان بی که وِرَ خدا خونِهای ساخت.
48هَر چَن که او متعال دِ خونه آایی که وا دَسِ مردم ساختَه شیَ سکونت نِمِکُنهَ همیجور که اشعیای نَبی موئَه:
49”خداوند فَرمایِش مُکُنَه:
آسِمُو تختِ پادشاییِ مَنَه وُ زِمی کُرسی زیر پام!
چِه خونِهای وِرَ مَه بَنا مُکنید
وَ دِ کجانَ محلِ استراحتِم؟
50مَیَر دسِ مَه تمامِ اینانِ نَساختَه؟“
51ای قِوُمِ گردن کِش وُ ای کِسایی که دِلا وُ گوشاتو خَتِنَه نَشیَ! شما همیشَه دِ بِراوَر روحالقدُس سَرسختی مُکنید،همیجور که بواَ آتو کِردَن شمانَم مُکُنید. 52کامی پِیغَمَراَ که وِ دَسِ بواَ آ شما عِذاو نَدیَه وا ؟ اونا حتی پِیغمَرایی نِه که آمییَنِ او مرد عادلِ نِه پیشگوئی کِردهَ وییِن کُشتِن، وَ ایسه شماتَسلیم کُنَندَ وُ قاتِلِ او شی یِین، 53شُمانی که شریعتِ نِه که وِ واسطَه فرشتَهآ وِتُو رَسِس، گِرِفتِید، اما اَزِش اطاعت نَکِردید.»
سنگسار بییِنِ اِستیفان
54اونا وَختی ایی چیا نِه شِنُفتِن سخت خشمگین شوئِن، جوری که اِفتان وِ دِنو قِرُچَه. 55اما اِستیفان پر اَ روحالقدُس خیرَه شد وِ آسِمُو، جَلالِ خدا نِه دیی وُ عیسی نِه که وِ دَسِ راسِ خدا وایسیَ وی. 56اوسِه گُفت: «الانَ آسمُو نِه مُویینِم که وا شیَ وُ پسر انسانِ موئینِم که،وایسیَ دِ دَسِ راسِ خدا.»
57اما اونا گُوشاشو نِه گِرفتِن وُ تا مِتونِسِن وا صدا بُلن حَوار کِردَن وُ همه وا هم هجوم بُردِن وِ اِستیفان، 58وُ او نِه خِرکَش اَ شَر بُردِن دَر وُ سنگسار کِردَن. اوسِه اونایی که شهادت دیَه وییِن لواساشونِه دِراوُردِنُ وَرِ پاآ جِوُونی وِ نام شائول هَشتِن.
59هَمی که اِستیفانِه سنگسار مِکردَن، او دعا کِرد، گُفت: «عیسی خداوند، روحِ مَه نِه قَوول کُ!» 60اوسِه زانو زا وَ وا دُنگِ بُلن گُفت: «ای خداوند! ایی گُناهِ نِه وِ حِساوشو نیار» ایی نِه گُفت وُ دِ خداوَند خُفتی.
Actualmente seleccionado:
کارا رسولا 7: NLBB
Destacar
Copiar
Comparar
Compartir
¿Quieres tener guardados todos tus destacados en todos tus dispositivos? Regístrate o inicia sesión
@ 2026 Korpu Company