Tembung kuwi uniné ngéné:
‘Kana bangsa iki diparani
lan diomongi
nèk bakal ngrungokké,
nanging ora dunung,
bakal ndeleng,
nanging ora weruh.
Awit pikirané wong-wong kuwi ketul,
kupingé wis disumpeli
dadi budek
lan mripaté dieremké
dadi lamur.
Semunggoné ora ngono,
mesti mripaté bisa weruh
lan kupingé bisa krungu
lan pikirané bisa ngerti,
mesti terus pada mara
nang nggonku
lan tak waraské!’ ”