มาระโก 1
1
โยฮันได้มาให้คนรับบัพติศมา
1ต้นกิตติคุณของพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระเจ้า. 2เหมือนที่ได้เขียนไว้ในคำของศาสดาพยากรณ์ว่า, ดูก่อนท่าน, เราใช้ทูตของเราไปข้างหน้าท่าน, ผู้นั้นจะตกแต่งหนทางไว้ข้างหน้าท่าน, 3เสียงผู้ร้องในป่าว่า, “จงจัดแจงทางของพระเจ้า, จงกระทำมรคาของพระองค์ให้ตรงไป,” 4ท่านโยฮันได้มาให้คนรับบัพติศมาในป่า, และประกาศเรื่องบัพติศมาเป็นที่ให้คนกลับใจเสียใหม่, เพื่อบาปโทษจะยกเสียได้. 5บรรดาพวกยูดายกับบรรดาชาวกรุงยะรูซาเลมได้ออกไปหาโยฮัน, และได้รับบัพติศมาจากโยฮันที่แม่น้ำยาระเดน, ด้วยการสารภาพรับผิดของตน. 6โยฮันได้สวมเสื้อผ้าทำด้วยขนอูษฎร์, และใช้หนังสัตว์คาดเอว, กินจักจั่นและน้ำผึ้งป่าเป็นอาหาร, 7และได้ประกาศว่า, “พระองค์ผู้จะเสด็จมาภายหลังเราเป็นใหญ่กว่าเราอีก. ซึ่งเราจะน้อมตัวลงแก้สายฉลองพระบาทของพระองค์ก็หาสมควรไม่. 8เราให้เจ้าทั้งหลายรับบัพติศมาด้วยน้ำก็จริง, แต่พระองค์นั้นจะให้เจ้าทั้งหลายรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์.”
9คราวนั้นพระเยซูได้เสด็จมาจากบ้านนาซาเร็ธแขวงฆาลิลาย. และได้รับบัพติศมาจากโยฮันในแม่น้ำยาระเดน. 10เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นมาจากน้ำ, ในทันใดนั้นก็ทรงเห็นท้องฟ้าแหวกออก, และพระวิญญาณลงมาบนพระองค์ดุจนกพิลาป 11แล้วมีพระสุรเสียงตรัสจากฟ้าว่า, “ท่านเป็นบุตรที่รักของเรา, เราชอบใจท่านมาก.”
ทรงถูกทดลอง
12ในทันใดนั้นพระวิญญาณจึงเร่งเจ้าพระองค์ให้เข้าไปในป่า. 13และพระองค์ได้ถูกซาตานทดลองอยู่ในป่าถึงสี่สิบวัน. พระองค์ทรงอยู่กับสัตว์ป่า, และเหล่าทูตสวรรค์ได้มาปรนนิบัติพระองค์
14ครั้นโยฮันถูกจำไว้แล้ว, พระเยซูได้เสด็จมายังแขวงฆาลิลาย, เทศนาประกาศกิตติคุณแห่งพระเจ้า, 15ตรัสว่า, “เวลากำหนดมาถึงและแผ่นดินของพระเจ้าใกล้จะตั้งอยู่แล้ว, ท่านทั้งหลายจงกลับใจเสียใหม่, และเชื่อกิตติคุณเถิด.”
ทรงเรียกสาวก
16ครั้นพระองค์เสด็จไปตามชายทะเลฆาลิลาย, ก็ทรงทอดพระเนตรเห็นซีโมนและอันดะเรอาน้องของซีโมน กำลังตีอวนอยู่ที่ทะเล, เพราะว่าเขาเป็นชาวประโมง. 17พระเยซูตรัสแก่เขาว่า, “จงตามเรามาเถิด, และเราจะตั้งท่านให้เป็นผู้จับคน.” 18แล้วเขาได้ละอวนตามพระองค์ไปทันที. 19ครั้นพระองค์ทรงดำเนินไปจากที่นั่นหน่อยหนึ่ง, ก็ทรงเห็นยาโกโบบุตรเซเบดายกับโยฮันน้องชายของเขากำลังชุนอวนอยู่ในเรือ. 20ในทันใดนั้นพระองค์ได้ทรงเรียกเขา, เขาจึงละเซเบดายบิดาของเขาไว้ที่เรือกับลูกจ้าง, และได้ตามพระองค์ไป
ทรงขับผี
21พระองค์กับพวกของพระองค์จึงเข้าในเมืองกัปเรนาอูม, และในวันซะบาโตพระองค์ได้เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาเทศนาสั่งสอนทันที. 22เขาทั้งหลายก็ประหลาดใจด้วยคำสอนของพระองค์, เพราะพระองค์ได้สั่งสอนเหมือนผู้มีอำนาจ, ไม่เหมือนพวกอาลักษณ์ 23ในทันใดนั้นมีคนหนึ่งในธรรมศาลามีผีโสโครกประจำตัวอยู่, 24และมันร้องอึงว่า, “พระเยซูชาวนาชาเร็ธ, เรากับท่านมีอะไรเกี่ยวข้องกัน? ท่านมาทำลายพวกเราหรือเรารู้ว่าท่านเป็นผู้ใด, ท่านเป็นผู้บริสุทธิ์ของพระเจ้า.” 25พระเยซูจึงตรัสห้ามมันว่า, “จงนิ่งเสีย, และออกมาจากเขาเถิด.” 26และเมื่อผีโสโครกได้ทำคนนั้นให้กะสับกะส่าย, มันร้องด้วยเสียงอันดังแล้วจึงออกมาจากเขา. 27คนทั้งปวงก็ประหลาดใจนักจึงถามกันว่า, “การนี้เป็นอย่างไรหนอ, เป็นโอวาทใหม่แน่, ท่านนี้มีอำนาจสั่งผีโสโครกและมันยอมฟัง.” 28ในขณะนั้นกิตติศัพท์ของพระองค์ได้เลื่องลือไปทั่วแว่นแคว้นบ้านเมืองที่อยู่รอบแขวงฆาลิลาย
ทรงรักษาแม่ยายของซีโมน
29ขณะเมื่อออกจากธรรมศาลาแล้ว, พระองค์กับพวกของพระองค์จึงเข้าไปในเรือนของซีโมนและอันดะเรอา. ยาโกโบและโยฮันก็เข้าไปด้วย. 30แม่ยายของซีโมนนอนป่วยจับไข้อยู่, ในทันใดนั้นเขาจึงมาทูลพระองค์ให้ทราบด้วยเรื่องผู้หญิงนั้น. 31แล้วพระองค์ก็เข้าไปจับมือเขาพะยุงขึ้น และไข้ก็หาย, และผู้หญิงนั้นก็ปรนนิบัติพระองค์กับพวกของพระองค์
32ครั้นเวลาเย็นตะวันตกแล้ว. เขาพาบรรดาคนที่เป็นโรค และคนที่มีผีประจำตัวอยู่มาหาพระองค์. 33และคนทั้งเมืองก็แตกตื่นกันมาอออยู่หน้าประตู. 34พระองค์จึงรักษาคนโรคต่างๆ ให้หายหลายคน, และได้ขับผีหลายผีให้ออกเสีย. แต่ผีทั้งหลายนั้นพระองค์ทรงห้ามมิให้พูด, เพราะว่าผีนั้นรู้จักพระองค์
35ครั้นเวลาเช้ามืดพระองค์ได้ทรงตื่นขึ้นเสด็จออกไปยังที่สงัด, และทรงอธิษฐานที่นั่น. 36ฝ่ายซีโมนและคนทั้งหลายที่อยู่ด้วยก็ตามหาพระองค์. 37เมื่อพบแล้ว, เขาจึงทูลว่า. “คนทั้งปวงแสวงหาพระองค์.” 38พระองค์ตรัสแก่เขาว่า. “ให้เราทั้งหลายเข้าไปในบ้านเมืองใกล้เคียง. เพื่อเราจะได้เทศนาที่นั่นด้วย. ที่เราได้มาก็เพราะเหตุนั้นเอง.” 39พระองค์ได้เทศนาในธรรมศาลาของเขาทั่วแว่นแคว้นฆาลิลาย. และได้ขับผีหลายผีออกเสีย
พระเยซูทรงรักษาคนโรคเรื้อน
40มีคนหนึ่งเป็นโรคเรื้อนมาหาพระองค์, คุกเข่าลงวิงวอนทูลพระองค์ว่า, “ถ้าพระองค์พอพระทัยจะโปรดให้ข้าพเจ้าหายสะอาด. พระองค์ก็ทรงกระทำได้.” 41พระเยซูจึงทรงพระกรุณาเหยียดพระหัตถ์ถูกต้องคนนั้นตรัสแก่เขาว่า, “เราพอใจแล้ว, จงหายโรคและสะอาดเถิด.” 42ในทันใดนั้นโรคเรื้อนก็หาย, และคนนั้นก็สะอาด. 43ก่อนให้เขาไปพระองค์จึงกำชับผู้นั้นตรัสแก่เขาว่า. 44“อย่าบอกเล่าแก่ผู้ใดเลยแต่จงไปสำแดงตัวแก่ปุโรหิต. และถวายเครื่องบูชาสำหรับคนที่หายโรคเรื้อนแล้ว, ตามซึ่งโมเซได้สั่งไว้. เพื่อเป็นพะยานต่อคนทั้งหลาย. 45แต่คนนั้นเมื่อออกไปแล้วก็ตั้งต้นป่าวร้องมากมาย. ให้เนื้อความนั้นเลื่องลือไป. จนพระองค์จะเข้าไปในเมืองโดยเปิดเผยต่อไปไม่ได้ แต่ต้องอยู่ภายนอกในที่สงัด. และมีคนทุกแห่งทุกตำบลมาหาพระองค์
Valgt i Øjeblikket:
มาระโก 1: TH1940
Markering
Kopiér
Sammenlign
Del
Vil du have dine markeringer gemt på tværs af alle dine enheder? Tilmeld dig eller log ind
พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับ 1940 สงวนลิขสิทธิ์ 1940 โดยสมาคมพระคริสตธรรมไทย The Holy Bible – Thai 1940 Copyright ©1940 Thailand Bible Society
