آيات مشهورة من الكتاب المقدس منپيدائش 39

شارك

سو هو پنهنجي مصري مالڪ جي گھر ۾ رهڻ لڳو. جيئن تہ خداوند يوسف سان هو تنهنڪري هو خوشحال ٿيندو ويو.

فوطيفار سڀ ڪجھہ يوسف جي هٿ ۾ ڏيئي ڇڏيو. هو جيڪا ماني کائيندو هو تنهن کان سواءِ ٻيءَ ڪنهن بہ شيءِ سان واسطو ڪونہ رکندو هو. يوسف سهڻو ۽ خوبصورت هو.

جيلر سڀني قيدين کي يوسف جي هٿ ۾ ڏيئي ڇڏيو، سو جيڪو ڪم اتي ٿيندو هو اهو يوسف هلائيندو هو.

سو يوسف کي کڻي انهيءَ جيل ۾ وڌائين جنهن ۾ بادشاهہ جا ٻيا قيدي بند هئا ۽ هو انهيءَ جيل ۾ رهڻ لڳو. پر خداوند يوسف سان هو. هن يوسف تي ٻاجھہ ڪئي ۽ جيلر کي مٿس مهربان ڪيائين.

ڪجھہ وقت کان پوءِ سندس مالڪ فوطيفار جي زال منجھس اکيون وڌيون ۽ چيائينس تہ ”مون سان اچي سمهہ.“ پر يوسف نہ مڃيو ۽ چيائينس تہ ”ڏس، منهنجي مالڪ کي ڪنهن بہ ڳالهہ جي فڪر ڪرڻ جي ضرورت ناهي تہ گھر ۾ ڇا ڪجھہ آهي. جيڪي ڪجھہ بہ اٿس سو سڀ ڪجھہ منهنجي هٿ ۾ ڏيئي ڇڏيو اٿائين. هن گھر ۾ مون کان وڏو ٻيو ڪوبہ ڪونهي. هن ڪابہ شيءِ مون کان پري نہ رکي آهي، سواءِ توهان جي، ڇاڪاڻ تہ توهين سندس زال آهيو. پوءِ ڀلا آءٌ ڪيئن ههڙو بڇڙو ڪم ڪريان ۽ خدا جو ڏوهاري ٿيان؟“

اتفاق سان هڪڙي ڏينهن يوسف گھر ۾ پنهنجو ڪم ڪرڻ لاءِ ويو تہ گھر جي ماڻهن مان ڪوبہ اندر ڪونہ هو. تڏهن انهيءَ عورت چولي کان کڻي ورتس ۽ چيائينس تہ ”اچي مون سان سمهہ.“ پر يوسف پنهنجو چولو هن جي هٿ ۾ ئي ڇڏي وٺي ڀڳو ۽ ٻاهر نڪري ويو.