Àwọn Ẹsẹ Bíbélì Tí Ọ̀pọ̀ Èèyàn Mọ انجیل متی 24

Pín

بدی پر آبیینه واسنه، پر آدمان محبت کم آبی. امّا هر کسی تا آخر تُو بوعره، نجات پیدا کره.

و خدا پادشاهی شاده خبر تمام دنیاک اعلام بی تا همه‌ی قومان را شهادتی بیبی. اَدمی دنیا آخِر آرَسه.

شاما جنگان خبر اَشنَوا و جنگان شایعات شاما گوش آرَسه. ویراجین ببا تشویش آمبا، چون اِنجوره گَه بیبی، ولی اِم حلا آخر دنیا نی.

قومی علوده قومه سر و مملکتی علوده مملکت سر جنگ کرنده. و قحطی و دیمَه لَرزه مختلف یاگا آنک آیه. امّا اِمه همه فقط زندَنه داجه شروعه که داجان فاصله کمتر و کمتر بینده.

آسمان و زمین از بین شینده، امّا چِمن لاوَان هرگز از بین نیشینده.

چون پر کسه چِمن نامه نه آینده و واجنده، ”از مسیح موعود اِسم“ و پر آدمان گمراه کرنده.

«اَدمی شاما دشمنان تسلیم کَرنده تا عذاب بینا، و شاما کوشنده. همه‌ی قومه چِمن نامه واسنه شاماک متنفر بینده. اَ روجانک خیلی اِشتن ایمانک آگردنده، و هَندیگره خیانت کَرِنده و هندیگرک متنفر آبینده. پر دروعین پیغمبران آیِنده و خیلیان گمراه کرنده.

عیسی جواو بدا: «ویراجین ببا که گمراه مَبا.

پس شاما نی آماده ببا، چون انسان زا، ساعتی را آیه که شاما چه انتظاره ندارا.

پس آگا ببا، چون نِزانا شاما خداوند چه روجی آیه.

«هیچکس اَ روج و ساعته نزانه جز آسمانیه په؛ حتی آسمانه فرشته و زا نی اَوه نزاننده.

چون دروعین مسیحان و دروعین پیغَمبره هِیزنده و عجیب کاران و پیله معجزاتی کرنده ایزه که اگم تانسشانه، انتخاب بیاران نی گمراه کردشانه.

انسانه زا آمیین زمان، نوح پیغمبره زمانه شوار بی. اَ روجانک، تا اَ روجی که نوح پیغمبر کشتی دله دیشی، یعنی پیش از اِم که سیل بایه، مردمه خَردَردِه و آخَرَدرده، زنشان بَردرده و شو شسنده و نزانسردشانه چه اتفاقی گه دگنه. تا اِم که سیل بامه و اَوش همبلنه اِشتن نه ببردنده. انسانه زا آمیین نی ایزه بی.