Àwọn Ẹsẹ Bíbélì Tí Ọ̀pọ̀ Èèyàn Mọ انجیل متی 13

Pín

امّا دانه ای که چاکه زمینک اَربینده کسی یه که خدا کلامه اَشنوه و اَوه فهمه. اَوه حقیقتا ثمر آدینده بعضی صد برابر، بعضی شصت برابر و بعضی نی سی برابر.»

دانه ای که بران دلَک اَربینده، کَسیه که خدا کلامه اَشنوه، امّا دنیا نگرانیان و ثروت وَسوَسه، خدا کلامه خفه کره و بی ثمر کره.

اَ زمانی که کسی خدا پادشاهی کلامه اَشنوه امّا اَوه درک نِکَره، اَ شریر آیه و چیانی که چوه دِلِه دلَک کاشته بییه دِزده. اِم هَ دانه اییه که راه دلک کاشته آبه.

و دانه ای که سِگیه زمینک اَربینده کسییه که خدا کلامه اَشنوه و اَلَبحل اَوه شادی نه قبول کره، امّا چون بنه نداره، ای کَملی دوام آوَره. وختی خدا کلام واسِنه، اذیت و آزاری اَوه آرَسه، البَحَل جیگینه.

«آسمانه پادشاهی گنجی شواره که زمینه دِلَک نوینه ای نفر اَوش بینده، چاوش هنی اَوه نوین آکَره و شادی نه شی و اَ چی که داره، خورشه و اَ زمینه خِره.

امّا اَدَرین دانه چاکه خاکه دلک اَربنده و بار بوعردشانه: بعضی صد برابر، بعضی نی شصت و بعضی سی برابر.

بِنَیا هر دو گله تا دَسبِجَه موقع هندیگرنه رشد بکرنده. دسَبِجه موقع دسَبِجه کراره نه واجم که اوّل هرزه عالفان بیدو آگیرنده دسته بکرنده تا سوجانسه بیبینده، امّا گندمه چِمن انبارک بیدو آگیرنده.“»