Àwọn Ẹsẹ Bíbélì Tí Ọ̀pọ̀ Èèyàn Mọ نامَه رومِنیا 11

اَسِی که مَچی از آنا و اُ واسطَهِ آنا و اَسِی آنائِه. تا اَبَد شکوه و جلال اَسِی آنا بِه. آمین.

وای چاد بُدورِ دولتمندی و حکمت و شناخت خدا؛ از حُکم کِردَهِ آنا نابِه سِرَ دَر بیارِش و رَهیاش نابِه بِفَهمِش.

«اَسِی که، کِی که فکر خداوندا اُشدانِستِسبِه و یا کِی که شُ آنا مشورت دَدِسبِه؟»

پَ هَمینا هم، تِی زَمون آلَه هم یَک تعدادی آمودِستِت که اُ واسطَهِ فیض خدا انتخاب بُستِت. ولی اَگَه اِ اُ واسطَهِ فیض بِه، دِگَه بر اساس اعمال نی، وَ اِلّا فیض دِگَه فیض نی. ولی اَگَه اِ اُ واسطَهِ اعمال بِه، دِگَه بر اساس فیض نی؛ وَ اِلّا اعمال دِگَه اعمال نی.

ولی اَگَه مُشتی از شاخَه‌یّا اُشکِئِستِت و تو با اِکِه یَک شاخَه‌ای از درخت زیتون وحشی هادِش، بین شاخَه‌ئِی دِگَه اُ درخت زیتون پیوند زادَ بُدِش، و اَلَه تو از شیرهِ مُکَوِنِ ریشَه درخت زیتون سَهم اَبرِش، اُ مِ شاخَه‌یّا افتخار مَکو. اَگَه اینا اَکنِش، تُ یاد بِه که اِ تو نِهِش که اُ ریشَه نِگَه اَکنِش، بلکه ریشَئِه که اُ تو نِگَه اَکو.