Àwọn Ẹsẹ Bíbélì Tí Ọ̀pọ̀ Èèyàn Mọ نامَه یعکوب 3

ولی مِ حکمتی که از آسِموئِه، اوّل پاکِه، بعد صلح اَدارِ و آروم و نصیحت‌پذیرِه، و پُر از رحمت و ثَمَرَهِ خَشِه، و بین هِسکَه فرق نانِسِه و بی ریائِه!

بین شما حکیم و دانا کِی؟ بِهِری مِ آداما اِئا خاد وَلم زندگی کِردَش نِشو هادَ. وَ کَریاش که خاد اُفتادَگیه و از حکمت اَدا.

صالح بُدَ، ثَمَرَه‌ایِه که تِی صلح و صفا، و اُ دست آدامِی که اَزدُمبالَهِ صُلحِت کِشتَه اَبِه.

اَسِی که هرجا حسودی و خودخواهی بِه، آنکا بی نظمی اَبِه و مَ رَکَم رفتار زشت هم هَه.

وَ اِ زابُنا، اُ خداوندمو و بای آسِمونیمو حمد و ستایش اَکنِم و خاد هَمِ زابُنا، اُ مردمی که اُ شباهت خدا نَک بُدِستِت، لعنت اَکنِم. از یَک کَپ، هم حمد و ستایش دَر اَدا، هم لعنت! اَی کاکَئِی ما، اِ چِی‌یَه‌وا نِ وَلمِه اینا بِه.

زابو تَشِه؛ یَک دنیا شرارتِه. زابو یَک عضویه بین اعضای بَدنمو، که کُل بَدنا لُش اَکو و تَموم دُورَهِ زندگیا اُ تَش اَکَشِه - تَشی که از جَهَنام شُعلَه اَگِرِ!

ولی هیچ آدامی اُشناشابِه اُ زابو اهلی بِکو. زابو شَرّیِه که آروم ناگِرِ و پُر از زهرِ کُشَندَئِه!

کاکَئِی ما، بُری از شما اَزدُمبالَهِ اِ نِبِت که معلم بِبِت، اَسِی که اَدانی اَسِی اَما که یاد اَتِم، کضاوت سختتَه اَبِه.