Àwọn Ẹsẹ Bíbélì Tí Ọ̀pọ̀ Èèyàn Mọ نامَه اوّل تِسالونیکِنیا 4

پَ اَما که زندَه هِم و آمودِستِم! خاد آنایا اُمرَییَه، تِی اَبریا بَرا بُردَ اَبِم، تا خداوندا تِی هوا بِبِنِم، و اینایی اَسِی همیشَه خاد خداوند اَدَمانِم.

اَسِی که خداوند، خوش، خاد فَرمُنی که وَ کال بلندِه، خاد صدای رئیس فرشتَه‌یّا، و خاد صدای شیپور خدا، از آسِمو زیر اَدا. مِ موکَوا اوّل، مِ ایموندارِی اُ مسیح که مُردِستِت، زندَه اَدَبِت.

اَسِی که اِئِه خواستَهِ خدا، یعنی مکدّس بُدَتو: که اُ خوتو از بی‌عفتی دور بِکنی. تا هر یَکتو بِدو که چینا تِی مکدّس بُدَ و تِی حرمت، اختیارِنِ بَدن خوش اُشبِه.

اَسِی که از مِکاکِه اَما ایمون مُهَه که عیسی مُرد و دَفَیدو زندَه آبو، پَ هَمونا هم، اُ واسطَهِ عیسی، خدا مِ ایموندارِی که مُردِستِت، اُمرَهِ آنا اَدارِ.

و آرزوی اِئا تُبِه که زندگِنِ آرومی تُبِه، و سِرَتو تِی کَرِ خوتو بِه، و خاد دستیاتو کَر بِکنی، هَموناکِه اَما مُن شما فَرمو دَ.

اَسِی که خدا اُ ناپاکی دعوت اُشنِکِردِستِم، بلکه اُ مکدّس بُدَ دعوت اُشکِردِ.