Àwọn Ẹsẹ Bíbélì Tí Ọ̀pọ̀ Èèyàn Mọ मर्‌कुस 11

Pín

ओउतझ्‍यान्‍ते ङाइ निङकाय तोनेनाङ्‍स, निङइ प्राथनाहाङ परमेस्‍वरकुसि दोहले तेतेनय त खेयाकायमा, ओउ कुरा ङाइ दोःलेनाङ त दाह्‍य्‌ति बिस्‍वास जाह्‍ङ्‍नु, परमेस्‍वरइ निङकाय ओउ कुरा बइसास्‍याउलेना।

दोङ्‌सिले ङाइ निङकाय तोनेनाङ्‍स, यदि कुनय मान्‍ताइ लयको मनहाङ सङ्‍खा जाह्‍ङ्‍मात लयइ तोओ कुरा दोङलेना त दाह्‍य्‌ति बिस्‍वास जाह्‍ङ्‌ति इ दान्‍दाकाय ‘नाङ च्‍योङ्‌ति समुन्‍द्रहाङ ग्‍लेलाङ आल’ त दाह्‍य्‌ति तोनउ त खेयाकायमा ओउको लागि ओउत स्‍याउलेना।

तर जब निङइ प्राथना जाह्‍ङ्‍तेनानि, यदि कुनय मान्‍ताइ निङको बिरोतहाङ केहि पेमातो जाह्‍ङो मुना त खेयाकायमा, ओउकाय छेमा बइनु। ओउत हाइतोकहाङ लाङकाहाङ मुसास्‍यावो निङको परमेस्‍वर आपाइमा निङको पाप छेमा जाह्‍ङ्‍सास्‍याउलेना।

ओहाङसयको येसुइ लयको चेलालमकाय तोसास्‍यावा, “परमेस्‍वरहाङ बिस्‍वास गम्‍नु।

अनि येसुइ ओउमयकाय स्‍यान्‍धय तोसास्‍यावा, “परमेस्‍वरइ तोसास्‍यावो कुरा धर्‌मसास्‍त्रहाङ एतदाह्‍य्‌ति लेखओ मुना— ‘ङाको मन्‍दिर जुदा जातिको मान्‍तालमको लागि प्राथनाको किम स्‍याउसा परना।’ तर निङइपाय इकाय ‘कुःरेउलम नुको ल्‍युमपुक’ ते जाह्ङ्‍तेआकानि।”

अनि येसुको ङ्‍हा वाहो र लोन्‍हे गुह्‍ल्‌ति वाहो मान्‍तालमखे एतदाह्‍य्‌ति हिह्‍सा फाःङाकानि, “होसन्‍ना! प्रभु परमेस्‍वरको प्रसङ्‍सा स्‍याउपाना। प्रभु परमेस्‍वरको मय्‍ङहाङ वाङ्‍सास्‍यावोकाय परमेस्‍वरइ आसिसित जाह्‍ङ्‍सास्‍याउपाना।

निको पुर्‌खा राजा दाउदको वाङ्‍साखेओ राज्‍यकाय परमेस्‍वरइ आसिक बइसास्‍याउपाना। होसन्‍ना! जुदासय त्‍याःव लाङकाहाङ मुसास्‍यावो प्रभु परमेस्‍वरको प्रसङ्‍सा स्‍याउपाना।”