Àwọn Ẹsẹ Bíbélì Tí Ọ̀pọ̀ Èèyàn Mọ Datguddiad 14

Wedyn clywais lais o’r nefoedd yn dweud: “Ysgrifenna hyn: Mae’r bobl sydd wedi marw ar ôl dod i berthyn i’r Arglwydd wedi’u bendithio’n fawr!” “Ydyn wir!” meddai’r Ysbryd, “Byddan nhw’n gorffwys o’u gwaith caled. A bydd cofnod o beth wnaethon nhw yn mynd ar eu holau.”

Mae hyn yn dangos fod dycnwch pobl Dduw yn golygu bod yn ufudd i orchmynion Duw ac aros yn ffyddlon i Iesu.

Roedd yn cyhoeddi’n uchel, “Ofnwch Dduw, a rhoi’r clod iddo! Mae’r amser iddo farnu wedi dod. Addolwch yr Un greodd y nefoedd, y ddaear, y môr a’r ffynhonnau dŵr!”

Yna daeth trydydd angel ar eu hôl yn cyhoeddi’n uchel: “Pwy bynnag sy’n addoli’r anghenfil a’i ddelw, ac sydd â’i farc ar eu talcen neu ar eu llaw, bydd rhaid iddyn nhw yfed gwin digofaint Duw. Mae’n win cryf ac wedi’i dywallt i gwpan ei lid. Byddan nhw’n cael eu poenydio gyda thân a brwmstan yng ngwydd yr angylion sanctaidd a’r Oen. A bydd y mwg o’r tân sy’n eu poenydio yn codi am byth bythoedd. Fydd dim gorffwys o gwbl i’r rhai sy’n addoli’r anghenfil a’i ddelw, nac i unrhyw un sydd wedi’i farcio â’i enw.”

Edrychais wedyn, a dyma welais: yr Oen yn sefyll ar Fynydd Seion. Roedd cant pedwar deg pedair mil o bobl gydag e, ac roedd ei enw e ac enw ei Dad ar eu talcennau.

Wedyn gwelais angel arall yn hedfan yn uchel yn yr awyr, ac roedd ganddo neges dragwyddol i’w chyhoeddi i bawb sy’n byw ar y ddaear; i bobl o bob cenedl, llwyth, iaith, a hil.

Dyma ail angel yn ei ddilyn gan gyhoeddi hyn: “ Mae wedi syrthio! Mae Babilon fawr wedi syrthio! – yr un wnaeth i’r holl genhedloedd yfed gwin ei chwant anfoesol nwydwyllt.”