Àwọn Ẹsẹ Bíbélì Tí Ọ̀pọ̀ Èèyàn Mọ வி.தூ. கெலசகோளு 7

Pín

அவுருகோளு ஸ்தேவானு மேல கல்லு பீசிகோண்டு இருவாங்க, அவ, “ஆண்டவராத யேசுவே, நன்னு உசுருன ஏத்துகோரி” அந்து வேண்டிகோண்டா. அவ மண்டியாக்கி நிந்து, “ஆண்டவரே, இவுருகோளு மாடுவுது ஈ பாவான மன்னுசிபுடுரி” அந்தேளிகோட்டு உசுருனபுட்டா.

இன்னுவு தேவரொத்ர இத்து பருவுது மாத்துன ஏளுவோருல ஒந்தொப்பா ஈங்கே எழுதியித்தான: “பானா நன்னு சிங்காசனா, பூமி நன்னு பாதபடி. நீமு நனியெ ஏத்த மாதர மனென ஏங்கே கட்டுவுரி? நானு தங்குவுது எடா எது?

அதுனால, அவுருகோளு இதுன கேளுவாங்க அவுருகோளோட கிமிகோளுன அடசிகோண்டு, தும்ப சத்தவாக்கி கத்திகோண்டு ஒந்தே மனசு இருவோராங்க அவுனு மேல பாஞ்சுரு. அவுன்ன ஆ பட்டணக்கு பெளியே குஜ்ஜிகோண்டோயி அவுனு மேல கல்லு பீசிரு. அவுனியெ எதுராங்க சாச்சி ஏளிதோரு அவுருகோளோட துணிகோளுன கழசி சவுலு அம்புது ஒந்து வைசு ஐதனோட காலொத்ர மடகிரு.