اِنجیلِ مَرقُس 9 سے مشہور بائبلی آیات

شئیر

عیسی بااوته: «اگه توندی؟ اونی وِسه که ایمون دارنه همه چی ممکنه.»

اون ریکائه پییِر دَرجا بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: «ایمون دارمه؛ مِ ره کُمِک هاکان تا شه بی ایمونیِ حریف بَووِم!»

وَختی عیسی سِره بُورده، وه شاگِردون خَلوتِ دِله وه جِم بَپِرسینه: «چه اِما نَتونِسیمی اون پلیدِ روحِ بیرون هاکانیم؟» عیسی وِشونِ بااوته: «این طی روح، به جِز دِعا هیچیِ هِمراه بیرون نَشونه.»

نِمِک خوارِ، ولی اگه نِمِک شه شوری ره از دَس هاده، چه طی بونه اَی اونِ شور هاکارد؟ شِما هم شه دِله نِمِک دارین و هَمدییه هِمراه صِلح و صِفائه دِله زندگی هاکانین.

«هر‌ کی این طی وچه ای ره مِ اسمِ خاطِری قبول هاکانه، مِ ره قبول هاکارده؛ و هر کی مِ ره قبول هاکانه، نا مِ ره، بلکه اونی که مِ ره بَفرِسیه ره قبول هاکارده.»

حَییقَتاً، شِما ره گامبه، هر کی اینِ وِسه که شِما مَسیحِ وِسه هَسینی حتَّی یِتا پیاله اوه شِما ره هاده، به هیچ وجه شه اَجر از دَس نَدِنه.

«هر کی باعثِ بَووه یِتا از این کِچیکون که مِ ره ایمون دارنِنه، گِناه دَکِفه، وه وِسه بِهتَر بییه یِتا گَتِ آسیوِ سَنگ وه گَردِن وَسِّنه و وه ره دریائه دِله دِم دانه!

اگه تِ چش تِ ره گِناه کَشِنه، اونِ دَر بیار، تِ وِسه بِهتَرِ که یِتا چشِ هِمراه خِدائه پادشاهیِ دِله بُوری، تا این که هر دِتا چشِ هِمراه جَهَنِمِ دِله دِم هِدا بَووی،