Оятҳои маъмули Инҷил аз کَرِی حَوارِنیا 14

«اَی مَردیا، اَسِی چه اِ کَریَه‌وا کِردای؟ اَما هم چُنِ شما، یَک آدامِم. اَما اَسِی شما اِ خبر خَشا مُئوردِ تا از اِ چِی‌یَی اَلَکی دست واسِهی و اُ طرف خدای زندَه واگَردی. مِ خدایی که آسِمو و زِمی و دریا و هرچی که شُن تِکِه، نَک اُشکِه.

موکَه‌ای که پولُس حرف شَزاد، آنا گاش کَر شَکِه. پولُس چَش شُ لِی آنا بِست و اُشدی که ایمون شفا گِرِتَه اُشَه. پولُس وَ صدای بلند شُ آنا گُت: «لِی پَی‌یات صاف وَایست!» مِ مَردا از جاش جَخت و اُ رَه اُفتَه.

آنایا تِی هَمَهِ کلیسائیا شیخِی اَسِی ایمونداریا تعیین شُکِه، و اُ آنایا وَ دعا و روزَه شُن دست خداوند دَ، اُ مِ خداوندی که اُ آنا ایمون شُئوردِستاد.