Vinsæl biblíuvers úr Exodus 2

Clywodd Duw nhw’n griddfan, ac roedd yn cofio ei ymrwymiad i Abraham, Isaac a Jacob. Gwelodd Duw bobl Israel, ac roedd yn teimlo i’r byw drostyn nhw.

Aeth blynyddoedd heibio, a dyma frenin yr Aifft yn marw. Roedd pobl Israel yn griddfan am eu bod yn dioddef fel caethweision. Roedden nhw’n gweiddi’n daer am help, a dyma’u cri yn cyrraedd Duw.

Yna, pan oedd y plentyn yn ddigon hen, dyma hi’n mynd ag e at ferch y Pharo, a dyma hithau’n ei fabwysiadu yn fab iddi’i hun. Rhoddodd yr enw Moses iddo – “Am fy mod wedi’i dynnu allan o’r dŵr,” meddai.

A dyma ferch y Pharo yn dweud wrthi, “Dw i eisiau i ti gymryd y plentyn yma, a’i fagu ar y fron i mi. Gwna i dalu cyflog i ti am wneud hynny.” Felly aeth y wraig a’r plentyn adre i’w fagu.

Daeth merch y Pharo i lawr at yr afon i ymdrochi, tra oedd ei morynion yn cerdded ar lan yr afon. A dyma hi’n sylwi ar y fasged yng nghanol y brwyn, ac yn anfon caethferch i’w nôl.

Flynyddoedd wedyn, pan oedd Moses wedi tyfu’n oedolyn, aeth allan at ei bobl, a gweld fel roedden nhw’n cael eu cam-drin. Gwelodd Eifftiwr yn curo Hebrëwr – un o’i bobl ei hun! Ar ôl edrych o’i gwmpas i wneud yn siŵr fod neb yn ei weld, dyma fe’n taro’r Eifftiwr a’i ladd, a chladdu ei gorff yn y tywod.