Vèsè popilè nan Bib la ki soti nan لوقایِ انجیل 8

Pataje

ولی دانه ئانی کی خُبِ زمین سر فیوه، اوشانی ایسید کی کلامَ ایشتاوید و دیلی پاک و خُب مرا اونَ قایم دَرید و صبر و تحمل مرا بار اَوردیدی.

دانه ئانی کی توموش گومار میان فیوه، هوشانی ایسید کی ایشتاوید، ولی دُمبالتر دیل ناگرانیان، مال دُنیا و زندگی کَیف و حال اوشانَ خفه کونه و بار ناوره.

دانه ئانی کی چُؤُر زمین سر فیوه هوشانی ایسید کی وقتی کلامَ ایشتاوید، اونَ ذوق مرا قُبیل کونید، ولی بَنه نُکونیدی. اَشان ایپیچه زماتی ایمان دَریدی، ولی مَحَک زئِن موقع، خوشان ایمانَ جِه دَس دیئیدی.

پس خو شاگردانِ بگفت: «شیمی ایمان چی بُبوسته؟» شاگردان هراسان، ماتا بوسته کَس کَسَ گفتید: «اَن کیسه کی حتی باد و آبَ دستور دئه و اونِ جا فرمان بَرید.»

دانه ئانی کی راه درون فیوه، هوشانی ایسید کی کلامَ ایشتاوید، ولی ابلیس اَیه و اوشان دیل جا دوزانه، تا نتانید ایمان باورید و نیجات بیابید.

چونکی هیچّی جیگا بُخورده نیه کی بروز بدَه نبه و هیچّی قایمَ بوسته نیه کی برملا و آشکار نبه.

اُ زناک چون بیده کی نتانه جیگا بُخوره، هُطو کی هراسان بو و پرکستن دوبو پیش بامو و عیسی لنگ جیر بکفت و همتان جُلُو بگفت کی چره اونَ دس بزه و چُطو هو دَم شفا بیگیفته. عیسی اون بگفت: «کُر جان، تی ایمان تره شفا بدَه. بوشو بسلامت.»

شاگردان عیسی ورجه بُشوئید و اونَ ویریزانه ئید و بگفتید: «اوستاد، اوستاد، دَمَردن دریم!» عیسی ویریشت و باد و دریا کُؤلَ تشر بزه. کولاک بُخوفت و دریا آرام بیگیفت.