Vèsè popilè nan Bib la ki soti nan لوقایِ انجیل 18

Pataje

عیسی شاگردان ره ایتا نَقل باورد تا نیشان بده کی بایسی همیشک دُعا بُکونید و هَرگَس دیلسرد نیبید.

مگه خُدا به دادِ خو انتخاب بُبوسته ئان، کی شبنده روج اونِ درگاه سو منّت کونیدی، نخوائه فارسئن؟مگه اَ کارَم هُطو عقب خوائه تَوَدن؟ شمرأ گَم کی خَیلی زود اَشان دادِ خوائه فارسئن. با اَ حال وقتی کی انسان پسر بایه، زمینِ سر ایمانی خوائه یافتن؟»

عیسی بگفت: «اونچی کی آدمی ره محاله، خُدا ره ممکنه.»

قاضی چن وقتی اونَ مَحل نُکود. ولی آخر بسر خو مرا بگفت: ”هرچَن خُدا جا باکی نارَم و خُدا خلق ئم نیده بو گیرم، ولی چونکی اَ ویوه زناک همیشَک می مزاحم به، اونِ دادَ فارسَم، نِبِه کی همیشَک بایه و مَره به وازده باورِه»

حئیقتن، شمرأ گَم، هرکی خُداپادشاییَ ایتا زاک مانستن قُبیل نُکونه، اونِ بدرون نخوائه شئون.»

ولی عیسی اوشانَ خو ورجه دوخواد و بگفت: «وائالید کوج زاکان می ورجه بائید اَشان جُلُویَ نیگیرید، چون خُدا پادشائی اَجور کَسان شینه.

عیسی اون بگفت: «بیدین! تی ایمان تره شفا بدَه.»

عیسی جواب بدَه: «چره مَرا خُرم دوخوانی؟ هیکّس خُرم نیه جغیر خُدا.